De dictatuur van de ochtendmens

Nieuwe lading cd's

2005-04-28T11:34:00.000-07:00

Wanneer de Angelsaksische rockpers weer eens een groepje met absurde termen de hemel in prijst, slaat onze hersenhuishouding steevast alarm. Vaak is het ‘much ado about nothing’. We waren dan ook erg op onze hoede toen het titelloze debuut van het New Yorkse The Bravery in onze postbus viel. De groep werd al jubelend omschreven als ‘Duran Duran meets The Strokes’. The Bravery is de zoveelste band die (geeuw) zijn inspiratie haalt bij de Britse postpunk uit de jaren 80 en op de cd hoor je echo’s van The Cure, Joy Division en de voornoemde Duran Duran. Met The Strokes heeft de The Bravery de catchyness gemeen, maar ook een blasé zeurderigheid en een vestimentaire voorkeur voor bestudeerde nonchalance. We hebben het allemaal al gezien en gehoord. The Bravery is een niet bijster boeiende déjà entendu -trip.

Talent is niet eerlijk verdeeld in deze wereld. Tot deze vaststelling komen wij andermaal na enige luisterbeurten van Wind in the wires van de 21-jarige Engelsman Patrick Wolf. De wonderknaap is een bedreven multi-instrumentalist, die met evenveel gemak de piano, de viool of de ukulele hanteert, maar ook met elektronica overweg kan. Hij beschikt eveneens over een machtig stemorgaan, ergens tussen Ian McCulloch en de falsetto- uithalen van Jeff Buckley in. En alsof dit allemaal nog niet genoeg is, is Wolf ook een voor zijn leeftijd bijzonder volwassen songschrijver, die onvergetelijke melodieën losjes uit de pols schudt en ook tekstueel verrast. Hij sluit zowel aan bij de gotische thematiek van Nick Cave als bij de Engelse romantische traditie van natuurlyriek (de talloze verwijzingen naar vogels op de cd!). Wind in the wires is muziek waarvan je haren een voor een recht gaan staan.

Het verhaal is genoegzaam bekend: voor de altijd moeilijke tweede cd trok Tom Van Laere ofte Admiral Freebee naar Los Angeles, waar hij met enkele muzikanten van Morrisey en producer John Hanlon de studio indook. Hanlon werkte samen met Neil Young en het moet gezegd dat in sommige tracks de geest van Shakey rondwaart, maar dat heeft uiteraard ook met Van Laeres stemtimbre te maken. De kwaliteit van de nummers op Songs is wederom torenhoog: van in liters weltschmerz gedrenkte ballades over snedige popsongs naar vuile, aan ZZ Top en Lynyrd Skynyrd schatplichtige lappen southern rock, alles klinkt even bezield en geïnspireerd. Met Songs zet de Admiraal een nieuwe standaard voor de Belgische rock. Benieuwd of iemand zijn zog kan volgen…

O, welk een schonen avond!

2005-04-13T11:11:00.000-07:00

Patrick Wolf, Maxïmo Park, Timesbold en Efterklang- 11/04/205/- AB

Het Engelse antwoord op Conor Oberst van Bright Eyes heet Patrick Wolf. Hoewel literair niet zo bevlogen als Oberst, is de 21-jarige muzikaal zo onderlegd dat ook hij aanspraak maakt op de titel ‘wonderkind’. Hij stelde in de AB zijn tweede cd Wind in the wires voor. Begeleid door een jongen in matrozenpak op drums (we moesten denken aan Tadzio uit Visconti’s Dood in Venetië) bracht Wolf zijn melancholische nummers afwisselend op piano, viool en allerhande gitaren, hij bediende zich zelf van een ukulele. De muzikale brille van de jonge John Cale vermeerderd met de zin voor barok en theatraliteit van Rufus Wainwright, dat is zowat de rekensom die Patrick Wolf live oplevert. Erg sterk.

Daarna volgde de aankondiging dat we in de Club naar Maxïmo Park konden luisteren. Men waarschuwde ons voor een ‘heuse stijlbreuk’. Dat was beslist niet overdreven. Maxïmo Park brengt powerpop die zo verduiveld strak en catchy is dat ze Franz Ferdinand op eigen terrein volledig zoek spelen. Signal and sign, The night I lost my head en Kiss you better waren puike voorbeelden van hun machtig brouwsel van poppunk à la Undertones, Britse wave en Talking Heads. De zanger van Maxïmo Park heeft trouwens de epileptische-kippen-motoriek van David Byrne al aardig onder knie. De eerste doortocht van Maxïmo Park in België was niets minder dan een triomf.

Op naar een nieuwe stijlbreuk! We repten ons weer naar de AB Box voor Timesbold, een rechtstreeks uit Brother, where art thou overgeflitst gezelschap van musicerende woudlopers. We zijn al jaren compleet gek van hun bloedmooie, rurale rock, geworteld in decenniaoude country, folk en bluegrass. De zanger heeft dezelfde ‘ik ben door alles en iedereen verlaten’-knik in de stem als Will Oldham ofte Bonnie ‘Prince’ Billy. Maar Timebolds muziek is minder kaal en desolaat. Instrumenten zoals banjo, mandoline, zingende zaag, harp en melotron zorgen voor een delicate, warme sound, en hun twee- en driestemmige samenzang behoort tot de mooiste uit de rockgeschiedenis. Enig minpunt, de groep moest er al na een uur mee ophouden. Ongehoord!

Het Deense Efterklang had de eer om deze weergaloze - misschien wel de beste ooit- Dominoavond af te sluiten. Hun mix van elektronica en weemoedige kamerpop zorgde voor eindeloos voortspinnende geluidscollages, gespeeld tegen een achtergrond van beelden uit de stomme film, Japanse anime en pop-art. Een sprookjesachtige ervaring, maar wij waren na bijna 5 uur muziek aan een bed toe. Misschien een ideetje voor de tiende verjaardag van Domino volgend jaar?

Tien nieuwe cd's besproken (voor diegenen die de weg naar www.goformusic.be nog niet hebben gevonden)

2005-04-13T11:02:00.000-07:00

Madrugada, The Big Deep

Madrugada is Spaans voor ‘vroege ochtend’, de schemerzone tussen nacht en morgen, duister en licht. Het Noorse combo rond Silvert Hoyem doet zijn naam alle eer aan, want op hun vierde langspeler, The Big Deep, exploreert de groep opnieuw met verve de schaduwkant van het bestaan. Opgenomen in Los Angeles met George Drakoulias (o.a. Tom Petty, The Jayhawks), is The Big Deep een plaat die tot tranen toe beroert. Muzikale referenties zijn nog steeds groepen als Tindersticks en Birthday Party, maar Madrugada integreert ook elementen uit oude blues, country en zelfs flamenco in zijn sound. De onvergelijkbare stem van Hoyem zweeft ergens tussen Scott Walker en Grant Lee Phillips in. Eindeloos mooi.
(vijf sterren)

Janove Ottesen, Francis’ lonely nights

Het heeft ons altijd een beetje bevreemd: de haast collectieve voorliefde van de Noorse rockscène (St.Thomas, Madrugada,Al Phoenix etc) voor Amerikaanse rootsmuziek. Ook Janove Ottesen, frontman van Kaizers Orchestra, tuurt over de oceaan. Met Francis’ lonely nights levert hij een cd af vol tijdloze singer-songwritermuziek. Niks wereldschokkends, maar met veel overgave gebracht en bij wijlen uitbundig georchestreerd. Voor fans van Rufus Wainwright en David Gray.
(drie sterren)

Tom Vek, We have sound

Het lijkt een nieuwe trend in Engeland: piepjonge, rotgetalenteerde multi-instrumentalisten. Na Wind in the wires van Patrick Wolf komt We have sound van de 23-jarige Londenaar Tom Vek op ons toegewaaid.Het is boeiende collectie hoekige songs die drijven op funky baslijnen, de dynamiek van garagerock en allerlei elektronische geluiden. De genreoverschrijdende speelsheid van Beck loert steeds om het hoekje en ook de dwarse jazzrock van Soul Coughin is een voor de hand liggende referentie. We have sound houdt strak de vinger aan de pols van de grootstad.
(vier sterren)

Maxïmo Park, A certain trigger

Maxïmo Park schrijft naar eigen zeggen ‘pop songs about real life’. Het viertal uit Newcastle vond vreemd genoeg onderdak bij het elektronicalabel Warp. Op A certain trigger staat immers geestdriftige rockmuziek zonder pretenties die bij fans van Franz Ferdinand en The Killers op goedkeurend geknik zal worden onthaald. Maar ook enige retrogevoel is de heren van Maxïmo Park niet vreemd: de ‘oudere jongere’ herkent in de muziek van de groep ook echo’s van Undertones en Buzzcocks. Er wacht de immer piekfijn in kostuums uitgedoste groep een grote toekomst.
(drie sterren)

K-Os, Joyful rebellion

In de door mannetjesputters en hoge testosteronspiegels geregeerde rapwereld komt de nieuwe cd van K-Os als een ware verademing. Op Joyful Rebellion vind je geen grootsprakerigheid of hiphopclichés, maar erg goede songs die buiten de lijntjes kleuren. Net als Outkast overschrijdt de Canadees K-Os de grenzen van het genre en brengt hij een hybride mix van rap, reggae, rock, jazz en zelfs flamenco en blues. The man I used to be knipoogt naar de vintage Michael Jackson van de jaren 80, Crackbuckit is een weergaloze song waar de raps ondersteund worden door een funky staande bas en een sax. Zo zou Tom Waits klinken mocht hij een rapper zijn. Halleluhja is dan weer K-Os’ antwoord op Bob Marleys Redemption Song en in B-boy Stance toont K-Os dat hij de roots van de hiphop niet verloochent. Joyful Rebellionis een gedurfde, bij momenten ronduit briljante cd.
(vier sterren)

Daniel Powter, DP

Wat te denken van DP van de Canadees David Powter? Zijn single Bad day werd door Coca-Cola voor een reclame gebruikt, veel zorgen over zijn bankrekening hoeft de man zich dus niet meer te maken. De muts waarmee hij op de hoesfoto poseert, roept onaangename herinneringen aan Craig David op. Met David heeft Powter de gepolijste sound gemeen. De songs op DP zijn niet slecht, maar we worden koud noch warm van al die funky pianoballades en falsetstemmetjes. Enkel het uitbundige Suspect kan echt bekoren. Te veel eenheidsworst, deze DP.
(twee sterren)

Garbage, Bleed like me

Het was enkele jaren angstwekkend stil rond Garbage. Hun derde cd Beautiful Garbage uit 2001 flopte en het duurde tot vorig jaar voor de groep weer bij elkaar kwam. Hun nieuwe Bleed like me moest de cd van de wederopstanding worden. Driewerf helaas, de groep is ter plaatse blijven trappelen: hun sound is in niets te onderscheiden van de postgrunge die midden jaren 90 het mooie weer maakte. Tekstueel tapt zangeres Shirley Manson ook uit hetzelfde vaatje: kinky seks, ten dode opschreven relaties, wanhoop… We hebben het allemaal wel eens gehoord. Er is ook goed nieuws: nu en dan rockt de cd bijzonder lekker, maar al bij al blijven we toch ontgoocheld achter.
(twee sterren)

The Blind boys of Alabama, Atomb Bomb

Veel hoog van de toren blazende, hippe groepjes kunnen er een puntje aan zuigen: The Blind boys of Alabama bestaan al meer dan 60 jaar en waren nooit zo alive and kicking als nu. De dinosaurussen van de gospel bewijzen met Atom Bomb bovendien dat ze niet door de tijd zijn ingehaald. Zonder een spaander van hun soulvolle gospelsound in te boeten, slagen ze erin hun muziek te vertalen naar de 21e eeuw. Loops, funky orgeltjes en gastbijdragen van rapper Gift of Gab van Blackalicious zorgen ervoor dat Atom Bomb een erg hoogstaande, eigentijdse plaat is geworden, waarop nergens een zweem van nostalgie valt te bespeuren. De enige smet op het blazoen is de nogal fletse cover van Spirit in the sky.
(drie sterren)

Lily Holbrook,Everything was beautiful and nothing hurt

Parential advisory: explicit lyrics, vermeldt de sticker op de hoes van Everything was beautiful and nothing hurt van Lily Holbrook. Wij zouden eerder opteren voor het opschriftWarning: explicit copying from Tori Amos. Openingstrack Welcome to the slaughterhouse neigt naar schaamteloos epigonisme. Toegegeven, Holbrooks songs drijven eerder op gitaar dan op piano, maar verder onderscheidt bijzonder weinig ze van de songs van Amos. Het goede nieuws is dat Holbrook zich laat omringen door een groep knappe muzikanten, die ervoor zorgen dat haar getormenteerde liedjes baden in een warme, organische sound.
(twee sterren)

The Residents, Animal lovers

The Residents een vreemd gezelschap noemen, is een understatement van de orde van ‘er was veel volk bij de begrafenis van de paus’. Niemand weet wie de vier groepsleden zijn: ze mijden elk contact met de pers en treden op in smoking, hoge hoed en maskers van reusachtige oogballen (sic). Al bijna veertig jaar maken ze dwarse muziek die zich voor geen gat laat vangen: Captain Beefheart-achtige waanzin, avant-garde jazz à la Sun Ra, elektronische collages, flarden klassieke symfonieën, koren en creepy stemmetjes vormen de ingrediënten van hun niet te imiteren stijl. Op hun jongste (god weet hun hoeveelste) cd is het weer van dattum: Animal Lovers is een conceptalbum over dieren met een thematische samenhang waar we nog een tijdje zoet mee zijn: On the way to Oklahoma, I turned into a cat. My true love was a tiger, I’m sure you can see that. Bevreemdend, op het magische af.
(vier sterren)

Feist live

2005-04-07T10:29:00.000-07:00

Feist, AB Box, 6 april

“Niets is zo mooi als een vrouw die een Gretschgitaar bespeelt”, hebben we een vriend van ons al vaak op concerten horen beweren. Een zin waar behoorlijk wat waarheid in schuilt, zeker als de dame luistert naar de naam Feist. De zwoele Canadese zangeres betrad volledig in het wit gekleed de bühne, onwillekeurig flitsten beelden van modaine feestjes aan de Franse rivièra aan ons geestesoog voorbij. Maar we dwalen af. Wat Feist met de Gretsch doet, daar gaat het uiteindelijk om. Haar hoekige; aan indierock schatplichtige gitaarspel contrasteert wonderlijk met haar krachtige sirenestem. Ze wist meteen de aandacht van haar publiek te trekken met een sobere versie van The build up, een nummer dat terug te vinden is op Riot On An Empty Street van Kings Of Convenience. De traditional When I was a young girl was een pakkende, in peilloze melancholie gedrenkte brok southern gothic. Feists songs werden live erg subtiel ingekleurd door haar Franse muzikanten: zij zorgden met hun Hammondorgel, schuiftrompet en loepzuivere percussie voor een soulvolle retrostijl, die bij momenten met jazz en lounge flirtte. We moesten hierbij meer dan eens denken aan de zwierige tristesse van Cousteau.

Feist is echter ook een fantastische podiumvrouw, die haar publiek uit haar hand laat eten. Zo liet ze een verliefd koppel op het podium slowen en bracht ze de toeschouwers zo ver dat ze unisono het geluid van de zee imiteerden! De Canadese schrikt eveneens niet terug voor een gedurfde cover: zo bracht ze een ademafsnijdende versie van Secret Heart van Ron Sexsmith en bewees ze met Inside and out van Bee Gees (sic!) dat ook disco moeiteloos in haar bereik ligt. De avond werd ingetogen afgesloten met One evening en Let it die, twee nummers die de zaal muisstil achterlieten. Feist kwam nog eens groeten en riep blij: It’s spring!. De gure westenwind die ons bij het verlaten van AB ongenadig in het gezicht blies, voelden we niet meer. Zo goed was het concert geweest.

Cd's, Cd's, Cd's!

2005-03-24T09:06:00.000-08:00

Low, The Great Destroyer

Al jaren is het Amerikaanse Low de trotse titelhouder in de categorie ‘traagste rockgroep uit de muziekgeschiedenis’. We weten niet wat er is gebeurd, maar op hun nieuwe cd, The Great Destroyer, drukt de groep enkele malen stevig het gaspedaal in. Openingstrack Monkey is sublieme galmrock die aangename herinneringen oproept aan de vroege Yo La Tengo. Fans van het eerste uur moeten echter niet wanhopen: ook The Great Destroyer bulkt van de ijselijk mooie, plechtig voortschrijdende ballades. De samenzang tussen echtelieden Alan Sparhawk en Mimi Parker is voer voor dermatologen: kippenvel over heel het lichaam! Low is een groep met een uitzonderlijke spanwijdte: geworteld in de aarde, reikend naar de hemel.
(vier sterren)

Beck, Guero

Kenners van het oeuvre van Beck weten het al langer, de man heeft een januskop. Op zijn vorige cd, Sea Change toonde hij zijn melancholische gezicht, op Guero plooit zijn gelaat in een relaxte, kamerbrede glimlach. Guero is een zonovergoten, swingende plaat die resoluut voor kruisbestuiving gaat: rap, funk, bossanova, op slide-guitaar gestoelde rock en blues, duivelkunstenaar Beck draait er zijn handje niet voor om. De productie van Guero was in handen van The Dust Brothers, die ook bij Becks erg geslaagde Odelay achter de knoppen zaten. Het is moeilijk om uit deze prachtplaat hoogtepunten te selecteren, maar het jengelende rijmpje uit de eerste single E-pro krijgen we maar niet uit ons hoofd en onze benen begonnen spontaan spastische danspassen te maken bij het Spaanse geschreeuw van Qué onda guero?. Muy bien, deze Guero.
(vier sterren)

Arcade Fire, Funeral

Wat er in de grond van Montreal zit, we hebben er geen idee van, maar na The Dears komt er weer een erg getalenteerde groep uit de hoofdstad van Quebec op ons toewaaien. Net als The Dears blijft Arcade Fire aan de goede zijde van de bombast. Funeral is een ongrijpbare plaat vol grootstadrock, die van weeromstuit van stemming verandert: van driest om zich heen trappende noise (The Pixies!), over zwierige, rijk georchestreerde kamerpop naar complexe singer-songwritermuziek à la Bright Eyes. Neigbourhood #4 klinkt als een verloren demo van Jeff Buckley waarop hij met country experimenteert. Wake up is een nummer waarvoor Mercury Rev een moord zou plegen. Alle andere nummers zijn minstens zo straf. Funeral is een van de meest opvallende debuten van de laatste jaren.
(vijf sterren)

British Sea Power, Open Season

De Britse zeevloot heeft de laatste eeuwen flink van haar pluimen verloren. Dit gegeven inspireerde British Sea Power tot maken van zijn uitstekende debuut The decline of British Sea Power. Twee jaar later zet de groep opnieuw de zeilen aan met Open Season, dat een stuk rustiger klinkt als zijn schuimbekkende voorganger. Weg zijn het gekrijs en de militaire drums. De belangrijkste referenties blijven echter dezelfde: Joy Division, The Cure en Talking Heads. Tekstueel sluit de groep aan bij de Engelse natuurlyriek van dichters als John Keats. Make no mistake about it: British Sea Power is een intellectuele, kunstzinnige groep. We sluiten ons dan ook aan bij de mening van BSP-kapitein Yan: It is an art project that absolutely rocks.
(vier sterren)

Confuse the cat, New Medecine

De cd als geneesmiddel, dat hadden we nog niet gehad. New Medicine van Confuse the cat weegt 40, 09 mg en komt met een bijsluiter: If a serious hypersensitivity reaction occurs, treatment with New Medicine should be discontinued. Echt gevaarlijk klinkt Confuse the cat anders niet. Voormalig Reiziger-frontman Geert Plessers en zijn maten hebben een voorliefde voor gitaarrock uit de jaren 80 en weten af en toe een aardige melodie te schrijven.Door Plessers’ beperkte stem en de nogal banale lyrics overstijgt deze cd echter de middelmaat niet. Het risico op een overdosis bij het innemen van New Medicine is dan ook zo goed als onbestaande.
(twee sterren)

New Order, Waiting for the sirens’ call

Wie New Order nog steeds met Blue Monday associeert, zou een hartaanval kunnen krijgen bij het aanhoren van Working overtime, de slottrack uit hun nieuwe cd Waiting for the sirens’ call. De song klinkt als een garagerockinterpretatie van een nummer van The Beatles of The Monkees. Het toont de veelzijdigheid van de groep goed aan. Op het nieuwe album staan naast de vertrouwde elektro zowaar enkele parels van lichtvoetige zomerpop. Het titelnummer, Dracula’s castle en Jetstream zijn goede voorbeelden van deze aanpak, die zijn hoogtepunt bereikt in het epische Turn. Waiting for the sirens’ call is een aangename, afwisselende plaat. Met de zomer in het verschiet, zijn we daar al meer dan tevreden mee.
(drie sterren)

De job niet voor jou? Schrijf een briefje terug!

2005-03-17T08:23:00.000-08:00

Beste,

Hartelijk dank voor deze zeer eerlijke mail. Spellingsfouten...die maak ik- als goed opgeleide Germanist- in principe nooit! Het zal liggen aan het vroege aanvangsuur van de proeven, ik heb het moeilijk om mij te concentreren voor de middag. Of zou er een verdoken dyslecticus in mij schuilen?
Wij wensen u nog veel succes in de zoektocht naar een geschikte kandidaat voor deze functie!

Met vriendelijke groeten,

Sebastian Knight

Geachte heer Knight,

> Hartelijk dank voor het vertrouwen dat u in de R.V.A. hebt gesteld en
> voor uw medewerking aan de selectietest.
>
> Na grondig overleg hebben we besloten dat het resultaat op de test niet
> voldoende was om u te weerhouden voor de volgende ronde. U maakte een
> aantal spellingsfouten. Tevens vonden de beoordelaars dat uw 3de tekst
> (perscommunicatie) niet helemaal beantwoordde aan de gegeven opdracht.
>
> Wij wensen u veel succes toe met het zoeken van een gepaste job.
>
> Hoogachtend,
>
> Katrien Verbeke
> Stafmedewerker HRM&D
>

Elliott Murphy legendarisch in AB

2005-03-13T09:11:00.000-08:00

Elliott Murphy, AB Box, 12 maart 2005

Hoeveel keer we Elliott Murphy al gezien hebben, we weten het niet meer. Het siert de Amerikaanse songwriter dat je hem nog regelmatig in kleine clubs in het Vlaamse hinterland aan het werk kunt zien. Maar voor zijn verjaardagsconcert zag Murphy het groots: in geen tijd verkocht hij de AB Box uit en mocht hij spelen onder a ceiling full of stars.

Elliott Murphy liet vanaf de eerste noten zien waar hij al meer dan drie decennia voor staat: bezielde, door akoestische gitaren en prachtige samenzang voortgestuwde countryrock, met zoveel spelplezier gebracht dat je mondhoeken spontaan in een kamerbrede glimlach gaan krullen. Come on Lou Ann en Green river waren de eerste hoogtepunten uit de set: kopstoten van nummers met een glansrol voor meestergitarist Olivier Durand, de man die in zijn eentje de voltallige Crazy Horse naar de reservebank speelt. Het enige probleem met Durand is dat hij maar al te goed weet wat voor een briljante muzikant hij is en een beetje te veel de show steelt. Maar dat is absoluut detailkritiek; ruim twee uur lang speelde Elliott Murphy en zijn groep een erg hoogstaande set waarin bijna alle publieksfavorieten werden opgenomen. De categorie ‘stampende rockers’ was erg goed vertegenwoordigd met o.a. I want to talk to you, Midnight, You’re gonna chase love away en Last of the rockstars. Maar Elliott Murphy weet ook hoe hij moet ontroeren: Saving Time en On Elvis Presley’s birthday zijn pakkende ballades, die ook Murphy’s uitzonderlijke literaire talent etaleren. Wie dacht dat het na twee uur uit was met de pret, moest zijn mening gauw herzien. Het echte feest moest nog beginnen.

Na het concert vroeg iemand me hoeveel bisrondes Murphy nu eigenlijk had gespeeld. Ik houd het bij vijf. Nog hoogtepunten, iemand? De nieuwe song 40 days en 40 nights, het van een briljante tekst voorziene Party girls and broken poets (There's not a word of truth in anything I say/And I can't tell a lie/
I was brought up that way) en Love to America, waarin Murphy zich voor het eerst in jaaaaaaaaaaren van een elektrische gitaar bediende. Nog leuker werd het toen Murphy’s tienerzoon Gaspard zich tijdens een cover van Gloria mocht uitleven op gitaar. Wat een branie, zou hij in de leer zijn bij Olivier Durand?
En Elliott Murphy bleef maar doorgaan. We kregen er nog vijf songs bovenop, waaronder het bekende Sicily en Ground Zero, Murphy’s eerbetoon aan de slachtoffers van 11 september. Nadat de laatste noot van Euro Tour was gespeeld, barstte een oordovend applaus los. Elliott Murphy en zijn groep klokten af op precies drie uur. De boodschap op het sweatshirt van de zanger vatte het concert mooi samen: Rock and Roll is not dead.

Popnieuws

2005-02-27T08:27:00.000-08:00

P.Diddy warmt pinguïns op

De internationale dierenrechtenvereniging PETA heeft rapper P.Diddy aangeklaagd voor de mishandeling van een stel pinguïns. Diddy had de pinguïns tijdens een zwembadparty in Miami laten drijven op een stuk plexiglas. Verschillende gasten maakten hun beklag over het treurige lot van de dieren. Volgens PETA hebben ze niet enkel geleden onder het veel te warme weer, maar liepen ze ook nog eens ‘emotionele’ schade op door de snoeiharde muziek en de aanwezigheid van de vele genodigden.

Voor meer baanbrekend popnieuws kunt u terecht op www.goformusic.be, waar S.Knight tot huisredacteur is bevorderd.

Sebastian Knight op de Anti-Bushbetoging, Ambassade VS, 17.58

2005-02-22T09:00:00.000-08:00

Nu weten we allemaal dat die Bush een boosaardige mijnheer is die veel kwaad berokkent aan het klimaat en de vrede en zo, maar om daarom te gaan zwaaien met USSR-vlaggen en terug te verlangen naar communistische paradijzen: nee, jongens.

Low live

2005-02-22T08:55:00.000-08:00

Low, Kid Dakota en Faun Fables, AB, 21/2/2005

Duyster, het wekelijkse eerbetoon aan de melancholie op Studio Brussel, bestaat vijf jaar. Om dit eerste lustrum te vieren stelden Ayco Duyster en Eppo Janssen in de AB een avondvullend programma samen. Om half zeven werd Tropics of love vertoond, een naar oude film noir lonkend moorddrama waar alle leden van The Black Heart Procession in figureren. De soundtrack bij deze inventieve prent werd geplukt uit de jongste cd van de groep, Amore del tropico. Na de vertoning was de bühne aan de twee heren van Kid Dakota, die een werkelijk sensationele set speelden. Wat aanvankelijk een optreden vol warmbloedige, nasaal gezongen Americana leek te worden, groeide uit tot een demonstratie van hoe avontuurlijke popmuziek moet klinken. Verstilde sadcore werd met dwarse, aan Sonic Youth refererende rock afgewisseld, wat resulteerde in veelgelaagde songs met verrassende tempowisselingen. En wat te denken van die waanzinnige drummer, die in drie kwartier een hele fles wijn soldaat maakte, maar tot het einde bleef spelen met de subtiliteit van een jazzmuzikant! Niets minder dan een openbaring, deze groep uit Minneapolis.

Van hun stadsgenoten Low weten we al langer wat ze in hun mars hebben. Niemand speelt rockmuziek zo traag, sacraal en zuiver. Op hun laatste cd, The Great Destroyer, drukt de groep rond nachtegalen Alan Sparhawk en Mimi Parker echter een aantal malen behoorlijk op het gaspedaal. De critici onthaalden de cd nogal lauw, dit tot onze grote verbijstering. Low speelde in de AB erg veel nummers uit The Great Destroyer, die stuk voor stuk hemels klonken. De galmende rock van Monkey en California deed ons denken aan het allerbeste van Yo la tengo, songs als Silver Rider, Walking into the sea en When I go deaf schreden adembenemend traag voort en hadden zo op Lows meesterwerk Things we lost in the fire kunnen staan. Uit die cd speelde Low uitstekende versies van Sunflower en Laser beam, en oude klassiekers uit de Low-catalogus zoals Shame, werden gebracht in die typische Low-stijl: tergend langzaam, maar o zo juist en breekbaar mooi. Het adagium van het minimalisme is een huizenhoog cliché, maar toch: Low bewijst telkens weer dat less is more.

Nog was de pret niet uit in de AB. In de Club trad Faun Fables op, pseudoniem van de freule Dawn McCarthy. Samen met haar zus (op potten en pannen-percussie) bracht ze een prettig gestoorde set vol behekste folk en Appalachencountry. Met een hilarische sprookjesdans leidde Faun Fables de toeschouwers de nacht in. Wat was het een mooie avond geweest.

In memoriam Hunter S. Thompson

2005-02-21T05:38:00.000-08:00

De coolste journalist aller tijden is niet meer. Hunter S. Thompson schoot zich in zijn huis in Aspen, Colorado, door het hoofd. Hij werd 67. De immer briesende, meer dan prettig gestoorde Thompson was gedurende meer dan vier decennia de meest originele Amerikaanse reporter, die in de jaren 60 aan de wieg stond van "new journalism", of "Gonzo journalism", waarbij de journalist zelf nadrukkelijk aanwezig is in zijn berichtgeving. Thompson ging er prat op vaak beneveld door alcohol en drugs te zijn bij de uitoefening van zijn job. Vreemd genoeg leidde dat bij hem tot een soort van transcendente helderheid en een onwaarschijnlijke verbale scherpzinnigheid. Niemand heeft ooit politici als president Nixon zo vakkundig in de gehaktmolen gedraaid als Thompson: "If the right people had been in charge of Nixon's funeral, his casket would have been launched into one of those open-sewage canals that empty into the ocean just south of Los Angeles. He was a swine of a man and a jabbering dupe of a president. Nixon was so crooked that he needed servants to help him screw his pants on every morning. Even his funeral was illegal. He was queer in the deepest way. His body should have been burned in a trash bin."

Als eerbetoon aan Hunter S. Thompson nog enkele onvergetelijke citaten van zijn hand:

"America... just a nation of two hundred million used car salesmen with all the money we need to buy guns and no qualms about killing anybody else in the world who tries to make us uncomfortable."

"The music business is a cruel and shallow money trench, a long plastic hallway where thieves and pimps run free, and good men die like dogs. There's also a negative side."

"I hate to advocate drugs, alcohol, violence, or insanity to anyone, but they've always worked for me"

Bibliografie

Hell's Angels: A Strange and Terrible Saga (1966)
Fear and Loathing in Las Vegas: A Savage Journey to the Heart of the American Dream (1971)
Fear and Loathing: On the Campaign Trail '72 (1973)
The Great Shark Hunt: Strange Tales from a Strange Time (Gonzo Papers, Vol. 1) (1979)
The Curse of Lono (1983)
Generation of Swine: Tales of Shame and Degradation in the '80s (Gonzo Papers, Vol. 2) (1988)
Songs of the Doomed: More Notes on the Death of the American Dream (Gonzo Papers, Vol. 3) (1990)
Screwjack (1991)
Better Than Sex: Confessions of a Political Junkie: Trapped Like a Rat in Mr. Bill's Neighborhood (Gonzo Papers, Vol. 4) (1994)
The Proud Highway: Saga of a Desperate Southern Gentleman 1955-1967 (The Fear and Loathing Letters, Vol 1) (1997)
The Rum Diary (1999)
Screwjack and Other Stories (2000)
Fear and Loathing in America : The Brutal Odyssey of an Outlaw Journalist 1968-1976 (The Fear and Loathing Letters, Vol 2) (2000)
Kingdom of Fear (2003)

Een reisverhaal uit Laos

2005-02-16T07:31:00.000-08:00

Moet er nog water zijn: nieuwjaar in Luang Prabang

Er bestaan weinige dingen die me zo’n genoegen verschaffen als met blote voeten over een houten vloer wandelen. Het is mijn dag, want wie het koninklijke paleis in het Laotiaanse Luang Prabang bezoekt, is verplicht om zijn schoenen uit te doen. Het rustige glijden over de eeuwenoude, diepbruine en zachtjes krakende teakplanken is voor mij het hoogtepunt van het bezoek. De typische royale memorabilia- koninklijke vertrekken, zwaarden, kostuums, eretekens – zijn me te statisch, vertellen niet echt een verhaal. Toch is er iets in de collectie dat me boeit, iets zo klein en onooglijk dat je er zo voorbij zou wandelen. Enkele kleine, donkere, amorfe stenen. De Amerikaanse Apollo 11-missie bracht ze naar de aarde en schonk ze aan de Laotiaanse natie. De Apollo 17-missie nam nog meer steentjes voor de Laotianen mee. "This fragment is a portion of a rock from the Taurus-Littrow Valley of the Moon. It is given as a symbol of unity of human endeavour and carries with it the hope of the American people for a world of peace.” Getekend Richard Nixon, de man die in 1970 zowat heel Oost-Laos platbombardeerde. De VS dropten meer dan twee miljoen ton bommen op Laos tijdens meer dan 500.000 bombardementen, een aantal dat nog hoger is dan wat de Amerikanen tijdens WO II op Duitsland en Japan lieten vallen. Met de bombardementen wilden de Amerikanen vooral de Noord-Vietnamese toevoerlijnen vernietigen. Deze massale, destijds geheim gehouden aanvallen maakten erg veel slachtoffers bij de onschuldige plattelandsbevolking van Oost-Laos. Vandaag de dag zou men dat ‘collateral damage’ noemen. In de streek van de ‘Plain of jars’, een vlakte bezaaid met millenniaoude, metersgrote kruiken, moesten de boeren wegvluchten in holen onder de grond.

De Laotianen zijn die nare geschiedenis blijkbaar vergeten, want ook de alomtegenwoordige Amerikaanse toeristen worden hartelijk verwelkomd in Luang Prabang, een juweel van een stad die door UNESCO is beschermd en een unieke mix van Franse koloniale architectuur en 16 en 17eeeuwse Boeddhistische tempels bevat. Bovendien is Luang Prabang volmaakt gelegen op een heuvel, aan de confluentie van de blauwige Nam Khan en de majestueuze, bruine, modderige Mekong. Vanop Mount Phousi kijken we met een dertigtal toeristen hoe de zon ondergaat. Het is een mooi en wat belachelijk zicht, al die plechtig starende gezichten, door hun reisgidsen gestuurd naar die verplichte plek om de zon achter de horizon te zien verdwijnen. Het doet me wat denken aan de hyperreële zonnekloppers in dat schilderij van Edward Hopper, People in the sun. Ook wij hebben ons laten vangen, maar we zijn daar niet in het minst rauwig om.
Er hangt een uitgelaten sfeer in het anders zo lome Luang Prabang. Dat heeft alles te maken met het plaatselijke nieuwjaar, Pii Mai, een feest dat drie dagen duurt in het midden van de maand april. Het is een transitieperiode: het einde van het lange, hete seizoen wordt gevierd en men kijkt uit naar de eerste tropische buien die het begin van een nieuw regen- en landbouwseizoen aankondigen. Als zuiveringsritueel maken mensen elkaar zo nat mogelijk. Alle wapens zijn toegelaten: tuinslangen, emmers, waterpistolen in alle maten en gewichten, met water gevulde ballonnen… We hebben ons guesthouse nauwelijks vijf meer achter ons gelaten, of een tot de tand met watergeweren en reusachtige supersoakers gewapende groep kinderen neemt ons ongenadig in het vizier. Als we om de hoek in de patisserie druipend enkele broodjes en een koffie bestellen, lacht men ons openlijk uit. Maar het is niet kwaad bedoeld, althans zo staat het in onze reisgids.

Nog nadruppelend volgen we de feestelijk uitgedoste (de meisjes zwaar opgemaakt en op hoge hakken, de jongens in jeansbroek en schreeuwerige hemden) en traag sloffende menigte naar de grote markt, de talaat nat, die speciaal voor het nieuwjaar wordt georganiseerd. Veel mensen dragen dunne stokjes met witte papiertjes waarop een teken van de Laotiaanse dierenriem is afgebeeld. Op de markt vindt je niet alleen kleren en voedingswaren, maar ook muziekinstrumenten, heliumballonnen, wierookstokjes in manden van bananenbladeren en heel wat dieren. Vogelpaartjes in kleine roze strooien kooien, vissen die van emmers worden overgeheveld in plastic zakjes, onrustige schildpadden en kikkers in netten… Als je ze koopt en weer de vrijheid geeft, verdien je positief karma. Op de markt kun je ook je kans wagen bij aandoenlijk ouderwetse proeven zoals tennisballen naar blikken gooien of met een katapult schieten. De te winnen prijzen variëren van een pakje sigaretten over vissaus naar een wasproduct. De verliezer krijgt een lolly als troostprijs.

Rond de middag verlaten de mensen de markt en begeven ze zich massaal naar de oever van de Mekong. In gemotoriseerde prauwen steken ze de rivier over, ook wij bemachtigen een plaatsje in een vaartuig. Aan de overkant is al een wild feest losgebarsten. Overal weerklinkt luidruchtige karaokemuziek en drinken mensen kokendheet bier. Laotianen en toeristen bekogelen elkaar met water en bloem en smeren elkaar in met schoensmeer en lippenstift. En dan moet u weten dat het er vroeger nog smeriger aan toeging: volgens een beschrijving uit 1887 ging men elkaar vroeger met roet, modder en olie te lijf! Het traditionele rollenpatroon wordt ook omgekeerd: het zijn de vrouwen die de mannen achternazitten en trachten te besmeuren.

Aan de oever van de Mekong bouwen jongeren stupa’s uit zand. Elke zandkorrel neemt een zonde van de bouwer weg. De bouwwerken worden versierd met balletjes modder, besprenkeld met bloem en afgewerkt met kaarsen, wierrook, papiertjes en inscripties in het zand. Als een stupa klaar is, wordt er een gebed gezegd of een foto genomen. In Laos gaan religie en amusement naadloos in elkaar over.

We zien er ondertussen niet uit: geheel doorweekt en van kop tot teen bedolven onder de bloem. Gelukkig hebben we de lippenstift- en schoensmeeraanvallen tot dusver kunnen afslaan. We besluiten ons niet langer te laten afslachten, kopen zakjes bloem en vullen onze lege flesjes water met de smerige, bruine substantie uit de Mekong. Even is onze wraak zoet, maar je zaait wat je oogst. Naarmate de namiddag vordert, worden we alsmaar natter. Rond vier uur kijken we naar een bijzondere competitie: drie tot vier meter lange stokken waaraan bommetjes aan vastgemaakt zijn, worden vanop houten platformen de lucht in geschoten. Soms gaat het goed en kent de stok een prachtige vlucht, soms stort de stok vlak na het opstijgen zielig enkele meters verder neer. Kam, een jonge intellectuele Laotiaan met een John Lennon-brilletje, legt ons de betekenis van deze competitie uit: “De stokken worden in de hemel geschoten om regen af te smeken. Er zit een competitie-element aan vast en verschillende wijken nemen het tegen elkaar op, maar meer weet ik er ook niet van.” Kam is een erg sympathieke knul. Hij deelt met ons kokend Laobier (“het ijs is op”) en bestelt voor ons een portie keihard geroosterd vlees en een erg vurige papaya-salade. We babbelen over vrouwen, bier en nieuwjaar. “Hoe vieren jullie nieuwjaar?”, wil Kam weten.
“In ieder geval niet door buiten te lopen en elkaar nat te maken. Je zou een longontsteking kunnen opdoen. Maar verder doen we zoals jullie: we eten veel, drinken veel en dansen veel.”
Kam knikt. “I guess we don’t differ that much after all, do we?”

Op de tweede dag van Pii Mai staat alles in het teken van de grote parade over de hoofdstraat van Luang Prabang. We zien hoe een dozijn kinderen de strooien haren van de twee beschermgoden van Luang Prabang met hun vingers kammen. Pu No en Na No zijn twee reusachtige knalrode maskers, met bolle wangen, een dikke neus, een brede, demente grijns en haren tot aan de grond. Ze zijn prominent aanwezig aan het begin van de stoet. Voorts zien we trucks voorbijrijden waarop in zwart en blauw gehulde krijgers met rode bandana’s in het haar een gevechtsdans uitvoeren. Monniken met zwarte paraplu’s krijgen ook water over zich heen. Een praalwagen komt voorbijgereden: rond een reusachtig beeld van iets dat nog het meest op een everzwijn lijkt, zitten zeven schoonheidskoninginnen. Zij staan symbool voor de zevenkoppige naga, een mythische waterslang uit de Hindoetraditie die de stad beschermt. Er lopen ook heel wat gewone mensen in de stoet mee, die nagespoten of -gegooid worden. Halverwege de processie sluiten we ons bij de groep aan en schrijden we, uiteraard totaal doorweekt, richting de Xieng Thongtempel. Die ligt aan de oever van de Mekong en is de mooiste en meest prestigieuze tempel van Luang Prabang. De Laotiaanse koningen werden er gekroond. Op het plein voor de tempel dansen de krijgers een wilde, voorouderlijke dans, de fon dab. Hun voorbeeld wordt gevolgd door Pu No en Na No, die deze feestelijke dag afsluiten. De zeven schoonheidskoninginnen moeten zowat met heel Luang Prabang op de foto, maar ze blijven stralend glimlachen. Achter gordijnen worden monniken ritueel gewassen, enkele kleine kinderen kunnen het niet laten om even te piepen.

Op de derde feestdag daalt de geest van het nieuwe jaar neer. Bij zonsopgang krijgen de monniken een rijkere aalmoes dan op een gewone dag. Geen plakkende rijst, maar snoepjes, cakes, bloemen en zelfs geld. Op Mount Phousi wachten knielende vrouwen met zilveren kommen op de monniken, met hun uitgestrekte armen lijken de stralen ze van de zon op te vangen. Een uur later klimmen families de 328 treden die leiden naar de Thaat Chom Si tempel op de top van Mount Phousi. Ze laten rijst, koekjes en lollies op de treden achter, al zijn er enkele ondeugende kinderen die deze giften meteen weer in hun eigen zak stoppen. Bijzonder slecht voor hun karma, dat spreekt.

In de namiddag gaat de parade van gisteren opnieuw uit, maar in omgekeerde richting, van Wat Xieng Thong naar Wat That Luang. Wij kiezen ervoor om in plaats van deze optocht te volgen naar het heilige grottencomplex van Pak Ou te gaan, zo’n 25 kilometer stroomopwaarts van Luang Prabang. Het is een eeuwenoude animistische site, die vanaf de 14e eeuw een Boeddhistische vereringplaats werd en van 1600 werd bezocht door de Laotiaanse koningen. Het complex bestaat uit twee grotten, de lagergelegen Tham Ting-grot en de hogere Tham Phum-grot. Bij de grotten verkopen kinderen kaarsen, wierrook, bloemen en water dat geparfumeerd is met witte, gele en roze bloemblaadjes. In Tham Ting staan honderden Boeddhabeelden in alle afmetingen, vele bedekt met kaarsvet, allen contemplatief starend naar de grotopening. Haast teder kiezen de Laotianen een beeld uit en gieten er heel langzaam water over uit. In de Tham Phum grot is het veel donkerder. Je kunt een zaklantaarn huren om alle hoeken van de grot te exploreren. Het bezoek is heel sfeervol: het stappen van onze schoenen wordt gedempt door het dikke stof op de grond, mensen fluisteren en prevelen, je hoort water zachtjes druppelen. De Boeddhabeelden flikkeren in het kaarslicht, hun schaduwen dansen in de lichtstraal van de lantaarns. Soms gaat een flash van een fototoestel af. Zo weet je ineens weer in welke eeuw je bent.

Op de laatste dag van Pii Mai draait alles rond de Pha Bang, een 50 centimeter groot gouden Boeddhabeeld, dat oorspronkelijk uit Sri Lanka komt. Normaal staat het beeld in het Koninklijk Paleis, maar met nieuwjaar wordt het verplaatst naar het binnenplein van de Wat Mai tempel. De Phabang wordt getransporteerd in een prasat, een houten paleis in miniatuuruitvoering. In Wat Mai blijft het beeld drie dagen en drie nachten staan, badend in fluorescerend licht. Gelovigen komen het beeld bloemen, wierrook en kaarsen brengen. Ze doen dat in zulke grote getalen dat een speciale schoonmaakploeg de giften voortdurend moet wegbrengen om te verhinderen dat de offers aangroeien tot een onoverzichtelijke hoop. Monniken gieten water over het beeld met een behulp van een hanglin, een hol houten instrument in de vorm van een slang. Het water wordt in de staart van de slang gegoten en vloeit er weer uit door de bek, en zo over de Pha Bang. Het is een zoveelste zuiverend ritueel, ter ere van het nieuwe jaar.

In ons guesthouse worden we samen met enkele gepensioneerde Australische reizigers uitgenodigd om een ander zuiveringsritueel bij te wonen, de basi-ceremonie. Het is nog vroeg in de morgen, maar er wordt al stevig gegeten en gedronken. Vooral na enkele glazen van de beruchte lokale sterke drank Lao Lao zit de sfeer er al behoorlijk in. Dan krijgen we witte touwtjes rond onze polsen gebonden. Ze staan symbool voor de goede dingen die het nieuwe jaar zal brengen en zullen ons voor tegenslagen behoeden. De familieoudste, die ook een nieuwjaarstoespraak heeft gehouden, neemt ons even terzijde: “Hoe lang je de bandjes moet aanhouden? Natuurlijk geen heel jaar, hahaha, maar je mag ze gerust nog een aantal dagen rond je pols houden. Jullie herinneren je nog die zware warmteonweders van enkele dagen geleden? Wel, dat zijn de slechte dingen van het oude jaar die weggestuurd worden. Met de witte bandjes drukken we de hoop uit dat het een gelukkig jaar mag worden. Ik wens jullie nog een prettige reis naar het noorden van Laos. Jullie zullen een sterke maag nodig hebben met die wegen. Kom, drink nog een glaasje Lao Lao.”

In de late namiddag rijden we per tuktuk naar de busterminal van Luang Prabang. En dan gebeurt het. In de laatste rechte lijn, op zo’n 200 meter van het busstation, vallen we in een gemene hinderlaag. Een team van geestdriftige tieners bezorgt ons met enkele welgemikte emmers een douche van jewelste. Doornat maar met een gezuiverde ziel stappen we de bus op. De lucht kleurt donkergrijs boven Luang Prabang. In de verte roffelt een donder. De grote regens zullen niet lang meer op zich laten wachten.

American Music Club Live

2005-01-30T13:41:00.000-08:00

Het vergt enige moed om als hippe jonge snaak een cd in een bijna dode taal als het Wels op te nemen. Frontman van de Super Furry Animals, Gruff Rhys, durfde het aan en brengt in maart (hier komt ie!) Yr Atal Genhedlaeth uit. We geven u een seintje wanneer we weten wat de titel betekent. In een volgelopen AB Club bewees Rhys dat je originele dingen kunt doen met traditionele folk. Vooral de door een monotone beat en handgeklap voortgestuwde song over twee geitenhoeders (sic!) was klassiek te noemen.
De obscure Ierse songsmid Emmet Tinley was het tweede voorprogramma van American Music Club. Hij bracht een set van ingetogen liefdesliederen, die hij met zijn prachtige tenor de zaal in zong. We werden helemaal stil van Dead Flowers en Saved, waarin de regel ‘There is no sadder song than this one’ volledig waargemaakt werd.

De sfeer werd heel wat meer uitgelaten toen de heren van American Music Club het podium betraden. “We zijn een stelletje oude, kale mannen. Maar de oudste en kaalste man zit beneden” Een steekje aan het adres van Van Morrison, die dezelfde avond in de grote zaal concerteerde. Het was tien jaar geleden dat de groep rond de aimabele Mark Eitzel nog eens op het podium stond, het spelplezier straalde dan ook van de muzikanten af. American Music Club bracht een zeer onderhoudende mix van slepende ballades en gedreven countryrockers, en diepte veel nummers op uit de jongste cd Love songs for patriots. De set begon met de opener uit die plaat, Ladies and Gentlemen. De song is een vlijmscherpe aanklacht tegen de maatschappelijke verzuring in de VS. Net als Only love can set you free, de live verrassend gebalde brok weemoed Another morning en het satirische Patriot’s heart werd het nummer door de oude kale mannen gespeeld met de geestdrift van schuimbekkende jonge honden. De groep stelde ook de oude fans niet teleur en speelde enkele nummers uit Everclear en Mercury. Sick of food en Why won’t you stay knepen onze keel langzaam dicht.

Ook de bisnummers waren goed raak. De loungy sfeer van Johnny Mathis’ feet en de stijlvolle tristesse van Blue and grey shirt vormden het orgelpunt van een uitstekend concert. Geen andere groep verstaat de kunst van het slaan en zalven zo goed als American Music Club

Mediaramp

2005-01-14T05:07:00.000-08:00
In navolging van blogvrienden L. en P. wens ook ik dit forum aan te wenden om mijn afschuw te uiten over de Mediaramp. De prijs van de meest tenenkrullende song in de geschiedenis gaat voor mij naar 'Geef een teken', een wanstaltig stukje prepuberale poëzie dat het moet hebben van zinnen als 'geef een teken, laat ze weten/ dat ze niet alleen daar staan/ waar de wereld is vergaan.' De gloedvolle, door alle wereldproblemen getekende smoelen van de verzamelde bv's moet u erbij denken. Of liever, niet.
Ik zie die ultieme show van vanavond al zo voor me. BV's die samen 'netoverschrijdende, spannende dingen' gaan doen, bedrijfsleiders met speknekken die deemoedig glimlachend met een reusachtige cheque komen aanwaggelen, nietszeggende gesprekken met journalisten ter plaatse, een alleroverheersende sfeer van 'wat zijn we toch zo'n goede, medelevende mensen'. De ultieme overwinning van de entertainmentbusiness: zelfs de ergste ramp wordt een grote strik omgedaan en gereduceerd tot 'een leuke show'.
Mocht er een rechtvaardige god bestaan, hij zou het Casino Cursaal herscheppen in een grote modderstroom.

New Year in Krakow

2005-01-11T10:52:00.000-08:00
Krakow was...

"Dance me to the end of love" van Leonard Cohen horen in een taxi op oudjaar
sjamanistische rituelen uitvoeren om het te laten sneeuwen, vloeken om de vruchteloosheid van die rituelen
opnieuw denken aan die zin van Wallace Stevens -it was evening all afternoon-
en zachtjes verdwijnen in die zalvende vroege duisternis
dagen in door louter kaarsflikkering verlichte bohémiencafés wijn drinken en converseren over de schoonheid en de troost
flaneren, bewonderen en nutteloze gedachten koesteren
de volmaakte symmetrie van een Art-nouveauhuis in je geest prenten
plots merken dat je wens vervuld is en er vette sneeuwvlokken op je hoofd nederdalen als je de oude synagoge buitenstapt
de sneeuw van je afschudden en weer zo'n overgetelijk café (sfeer Paris 1919) induiken, op je horloge kijken, zien dat het vier uur is, dat de duisternis valt, en dat het tijd is voor weer een eerste glas

Boeken top-10

2004-12-20T10:54:00.000-08:00
De beste boeken die ik in 2004 heb gelezen, waren:

1)The Real Life of Sebastian Knight- Vladimir Nabokov (achtste herlezing)
2)Thanatos- Helmut Krausser (beste roman sinds The Real Life of Sebastian Knight)
3)Collected poems- Wallace Stevens ('onmisbaar')
4)The magus- John Fowles
5)Nights at the circus- Angela Carter
6)Vernon God Little- DBC Pierre
7)De koude revolutie- Michel Houellebecq (verzamelde essays)
8)Nowhere man- Alexandar Hemon
9)De ontmaskering van de charlatans- Lucianus
10)De wereld als wil en voorstelling- Arthur Schopenhauer

Muzikale top 10 2004

2004-12-17T04:31:00.000-08:00
Een wederom in melancholie gedrenkte top...

1)Mark Lanegan Band: Bubblegum
2)Laura Veirs and the tortured souls: Carbon Glacier
3)Great Lake Swimmers: Great Lake Swimmers
4)Sufjan Stevens: Seven Swans
5)The Dears: No cities left
6)Hayden: Elk-lake serenade
7)Dresden Dolls: Dresden Dolls
8)Wilco: A ghost is born
9)Sun Kil Moon: Ghosts of the great highway
10)Sophia: People are like seasons, ex aequo met
10)Blanche: If we can't trust the doctors...

Jim White, Interpol, Grand Drive en American Music Club krijgen nog een eervolle vermelding.

Vergeet u niet dat ik dit jaar met mijn spitsbroeders L.(de vermaarde dictaturenspotter) en J. (de nobele verdediger der elementaire wiskunde)een half jaar in de Aziatische jungle heb gekampeerd en wellicht enkele essentiële meesterwerken heb gemist. Voel u vrij mij uw favorieten mee te delen!

Ik herken mijn stad niet meer

2004-12-15T11:51:00.000-08:00
Ik herken mijn stad niet meer. Alles is zo verdomd clean geworden. Die protserige ode aan de universele gezelligheid, getiteld 'Winterpret/Plaisirs d'hiver', werkt vreselijk op mijn systeem. Die lichtgevende purperen zuilen die de boodschap 'vergeet niet te consumeren' uitdragen, behoren tot het lelijkste wat deze stad ooit heeft voortgebracht. Dat wil wat zeggen. Ik heb zin om die stomme zuilen één voor één stuk te trappen en het neonlicht vrij te laten.

Ik durf nauwelijks mijn appartement uit, de angst om aangeraakt te worden door zo'n waggelende obese shopper ('shoposaurus')die zijn 'kerststress' te lijf gaat, is te groot. Het is zonneklaar: men heeft het goed en men laat het, niet gehinderd door enig smaakgevoel, graag rollen. Het is toch Winterpret voor iedereen, mijnheer.
Het meeste dédain heb ik voor de wereldvreemde Europeër die ook eens een kijkje komt nemen hoe het er 'downtown' aan toegaat. Zo zag ik laatst een exemplaar in een broodjeszaak. Hij bestelde een broodje tonijnsla (2,5 euro) en betaalde nonchalant met een briefje van 200. Ik vreesde er een moment voor dat hij 'keep the change' zou zeggen.
Onder het naar buiten wandelen mompelde ik, net verstaanbaar genoeg, de woorden 'fucking' en 'clown'.

Een moegetergde Sebastian Knight

Correctie op Cambodjaans reisverhaal

2004-12-15T08:42:00.000-08:00
Er zou dan toch een genocideproces komen in Cambodja...Na al die jaren dan toch 'gerechtigheid'.

http://www.cambodia.gov.kh/krt/english/index.htm

Zengedicht

2004-12-13T08:14:00.000-08:00
Time passes
There is no way
We can hold it back
Why, then, do thoughts linger on,
Long after everything else is gone?

(uit 'Dewdrops on a lotus leaf, Zen poems of Ryokan)

Veertien witte graven: een Cambodjaans reisverhaal

2004-12-09T06:54:00.000-08:00
De rust is haast volmaakt op de binnenplaats van de oude humaniora. Vogels huppelen op het grasperk, in de verte hoor je Boeddhistische bruidsmuziek die door luidsprekers klinkt en echo’s van het zoemende verkeer op de Monivong boulevard. Maar dat zijn slechts achtergrondgeluiden. Het is stil en de middaghitte laat de lucht trillen. De bladeren van de palmbomen en bourgainvilla’s wuiven zachtjes. Mijn blik blijft rusten op veertien verblindend witte graven. Ik ben in Tuol Sleng of S-21, de geheime gevangenis waar onder het regime van Pol Pots Rode Khmer tussen 1975 en 1979 veertienduizend mensen werden gevangen gehouden, ondervraagd, gefolterd en vermoord.

De plaats is nu een genocidemuseum. David Hawk noemde het ‘the museum of Cambodian nightmare’. Er is niet veel veranderd sinds de Vietnamezen hier in 1979 binnenvielen en een einde maakten aan vier jaar van onuitsprekelijke gruwel. Ik aarzel om de eerste gevangeniscel binnen te gaan. Een ruimte van drie bij vijf, met een wit-bruine vloer, donkergele muren. In het midden van de kamer staat een groot verroest bed. Aan het bed is een lange ketting vastgemaakt. In het aangrenzende vertrek wordt mijn blik gezogen naar een foto aan de muur. Een grofkorrelig beeld van een van de laatste slachtoffers van de gevangenis. Keel overgesneden door de bewakers, enkele uren voor die op de vlucht sloegen voor de oprukkende Vietnamese troepen.

Het is onmogelijk om lang in de kamers te blijven. De sfeer is hyperreëel, de folteringen lijken slechts enkele minuten geleden te hebben plaatsgevonden in plaats van bijna 30 jaar. Enkele Japanse toeristen zijn minder aangedaan. Met een klinische blik lopen ze de kamer in. Het geklik van hun fototoestellen klinkt als het geratel van een machinegeweer.

Het meest schokkende komt nog, dat weet ik. Ik staar naar een galg waaraan gevangen omgekeerd werden opgehangen tot ze bewusteloos werden. Vervolgens werden ze in een reusachtig waterbassin ondergedompeld om hen weer bij bewustzijn te laten komen. Dat er in Tuol Sleng zo erg gefolterd werd, is op zich al verontrustend genoeg, werkelijk afschuwwekkend is het planmatige, rationele kader waarin het gebeurde. Folteringen dienden om de gevangenen te laten bekennen. Maar net als de hoofdfiguur in Kafka’s Het Proces hadden de meesten er geen benul van waarvan ze werden beschuldigd en wat ze moesten bekennen. Het feit dat ze gearresteerd werden, gold als bewijs van hun schuld. Van overal in het land waren ze totaal onverwacht opgepakt, geblinddoekt en naar de gevangenis in Phnom Penh gebracht. De hoofdstad van Cambodja was in die tijd bijna volledig uitgestorven. De Rode Khmer had immers systematisch alle Cambodjaanse steden geëvacueerd en al hun inwoners naar het platteland verjaagd, waar ze ‘heropgevoed’ moesten worden tot landbouwers. De mensonwaardige omstandigheden daar hadden catastrofale gevolgen voor de bevolking. Tijdens de vier jaar dat de Rode Khmer het bewind voerde over Cambodja, kwamen 1,7 miljoen Cambodjanen om het leven. Op een totaal van 7 miljoen. Het was een van de ergste genociden uit de geschiedenis.

In Tuol Sleng werden de folteringen met lange ondervragingen afgewisseld, waarin de bewakers als perverse psychoanalytici met de gevangenen op zoek gingen naar de ‘verborgen waarheid’. De gevangenen werden aangemoedigd om vergezochte verhalen over samenzweringen tegen het regime van Pol Pot op te dissen en netwerken van verraders bloot te leggen. Ze bekenden op aansporing van hun bewakers spionnen te zijn van Westerse organisaties zoals de CIA, hoewel de meeste van hen er geen idee van hadden waarvoor die drie letters stonden. De eerste gevangenen waren vooral intellectuelen, diplomaten en ‘bourgeois’, de uitgesproken vijanden van de boerenrevolutie van de Rode Khmer. Gaandeweg werden ook veel functionarissen van Pol Pots partij opgepakt. Ze waren slachtoffers van een totaal paranoïde systeem, waarin ze voor het minste in ongenade konden vallen en verraden konden worden door hun collega’s, ondergeschikten of superieuren.

In een procedure die veel gelijkenissen vertoont met de showprocessen tijdens het terreurbewind van Stalin (1936-1938) werden de gevangenen aangemoedigd om een zelfbeschuldigende biografie schrijven. Sommigen onder hen penden meer dan 200 pagina’s bij elkaar. Waarom al die moeite, als het toch al vaststond dat ze de gevangenis nooit levend zouden verlaten? Wat is de reden van die meticuleuze documentatie? Is het, zoals David Chandler in zijn excellente Voices from S-21 beweert, om rauw materiaal verzamelen voor de geschiedenis van de Rode Khmer? Om de macht en alwetendheid van de partij, die alle afvalligen opspoort en neutraliseert, te bewijzen? Het blijft een merkwaardig gegeven dat een gevangenis die zo goed geheim moest blijven, zoveel bewijzen van haar activiteiten bewaarde.

Van de vier horrorjaren in Tuol Sleng getuigen ook heel wat fotografische documenten. Twee zalen van het museum hangen helemaal vol met portretfoto’s van de gevangenen vlak voor ze werden terechtgesteld. Ze dragen allemaal een bordje met de datum waarop de foto werd genomen. De gevangenen wisten niet wat hun te wachten stond. Wij kennen hun vreselijke lot, dat maakt de ervaring zo pijnlijk. We kijken naar levende doden, wier lot door de klik van het fototoestel definitief werd bezegeld. De meeste geportretteerden kijken niet eens boos. Uit hun blik spreekt meestal enkel doffe berusting. Sommige gezichten vertonen sporen van foltering. Het valt ook op hoe jong de slachtoffers zijn. Net als hun beulen waren ze vaak nauwelijks hun kindertijd ontgroeid.

Vergeleken met deze foto’s zijn de schilderijen van Meng Vath, een van de zeven overlevenden van de gevangenis, te expliciet. In helle Gaugainkleuren geven ze enkele martelingen weer die gangbaar waren in Tuol Sleng. Meng Vath figureert ook in een documentaire die in het museum vertoond wordt, waarin hij een van zijn vroegere beulen confronteerde met zijn verleden. Het levert onvergetelijke beelden op. Meng Vath vraagt aan de beul of zijn schilderijen op de waarheid gestoeld zijn. De beul knikt beduusd. “Was het niet nog vaak erger?” Weer knikt de beul. En dan maakt Meng Vath dat ongelooflijke, humane gebaar. Hij slaat zijn arm om de man zijn schouders en vergeeft hem.

De beulen van destijds zijn nooit gestraft. Evenmin als de kopstukken van de Rode Khmer. In een fototentoonstelling krijgen we portretten te zien van het toenmalige personeel van Tuol Sleng. Ze getuigen unaniem: “We hadden geen keuze. Het was hen of wij.”

In de zaal ernaast loopt er een forensische tentoonstelling. The bones cannot find peace until the truth they hold in themselves has been revealed. Uit het onderzoek van de schedels kwamen drie soorten trauma’s aan het licht: trauma’s door een stomp voorwerp, een scherp voorwerp of door kogelschoten. Onweerlegbare bewijslast voor een genocideproces. Alleen is zo’n proces in Cambodja niet waarschijnlijk. De vroegere leiders van de Rode Khmer sloten in de jaren 90 een deal met de Cambodjaanse regering. In ruil voor amnestie zouden ze niet langer een burgeroorlog voeren. Broeder nummer 2 van de Rode Khmer, Ieng Sary, maakt nog steeds de grote sier in Phnom Penh. In Cambodja is cynisme een way of life.

Tot slot rijden we naar de plaats waar het voor de gevangenen eindigde. De Killing Fields. In een stupa met glazen wanden liggen honderden schedels op elkaar gestapeld. Op een bord staan alle misdaden van de Rode Khmer nog eens samengevat. Er wordt een vergelijking gemaakt met de Nazi’s. Ik erger me aan een luidruchtige Australische backpackster in minishort, die maar vrolijk blijft tateren. Plots wordt het kind echter stil, haar mond verstilt in een grote o. Ze wijst naar een lijst met slachtoffers: “O no, they killed an Ozzi too!”

In de open putten liggen nog beenderen, hier en daar een stukje rafelige stof. Op een boom staat het volgende opschrift: Chankiri tree against which executioners beat children (to death). Ik kijk weg, naar de rivier. Ik zie kinderen. De waterbuffels die ze wassen zijn zo verblindend wit.

49 woorden voor sneeuw

2004-12-08T05:08:00.000-08:00
Nu Groenland officieel hip is verklaard (cfr. het festival Etoiles Polaires) acht Sebastian Knight het tijd voor een linguïstisch-antropologische uitstap. Hoe zit het nu eigenlijk met de Eskimo's en al hun woorden voor sneeuw?

"Eskimotalen zijn incorporerend, dat wil zeggen dat complexe ideeën in een woord kunnen worden uitgedrukt; bij de eskimo's kan het woord regionaal sterk verschillen, vooral als het gaat om definities van sneeuw. De manier waarop een Inuk in Labrdaor 'stukjes ijs die het water drijven' aanduidt, verschilt bijvoorbeeld van hetzelfde begrip in het Yupik. Andere talen hebben veel minder woorden voor de vaste vorm van water dat in de atmosfeer kristalliseert en in de vorm van neerslag 23 procent van het aardoppervlak bedekt, permanent of tijdelijk, onder andere: sneeuw, motsneeuw, natte sneeuw, hagel, regen en ijs.
Eskimo's in West-Groenland gebruiken 49 woorden om ijs en sneeuw aan te duiden, waaronder:
Uukkarnit: "van een gletsjerrand afgekalfd ijs"
Sinkrsuim: instabiele ijsschots
Masaaraq: ijsschots, niet groot genoeg om op te staan
Piddilaq: urine in de sneeuw
Sullarniq: sneeuw die door de deuropening is binnengewaaid
Vast ganaraq: hard soort ijs
Maniillat: richels opgekruid ijs in pakijs
Reariswer itsat: wolven die in de sneeuw paren

Voor wie alles over sneeuw wil weten, lees 'Encyclopedie van de sneeuw' van Sarah Emily Miano, eveneens een bloedmooie liefdesgeschiedenis.
Ook 'Sneeuw' van de Turkse schrijver Orhan Pamuk ligt op het nachttafeltje van Sebastian Knight.

Faithless Live

2004-12-06T08:03:00.000-08:00
Normaal haalt Sebastian Knight zijn neus op voor massabijeenkomsten. Gisterenavond was hij beroepshalve in het Sportpaleis. Hij bekeek er Faithless en zag dat het goed was.

Faithless, Sportpaleis, 5 december 2004

Als doorgewinterde concertganger heb ik al heel wat meegemaakt, maar de sfeer die in het Antwerpse Sportpaleis hing voor het concert van Faithless, tartte elke verbeelding. De Mexican wave ging door het stadion, de tot een populaire voetbalhymne uitgegroeide riff van Seven Nation Army van The White Stripes werd door duizenden meegebruld. Het publiek in Antwerpen deinde, voor er een noot was gespeeld, op golven van totale extase.

Door het ijzersterke concertbegin bleven de toeschouwers in deze collectieve trance. De van boeiende percussie voorziene opener Reverence zette de toon. Faithless’ ultieme song over existentiële onrust, Insomnia, werd door rapper Maxi Jazz met een angstwekkende intensiteit gebracht, de chtonische synthesizerbeats van Sister Bliss leidden de toeschouwers naar een staat van hysterie. Het moet gezegd, buiten enkele magere zang- en rappartijen van LSK en de backing vocaliste (we hoorden haar even vals zingen in No roots), klonk Faithless doorgaans fantastisch. God is a DJ deed het ons weer beseffen: een concert van Faithless is een eredienst, een hoogmis ter glorie van de goede vibes. Als een technosjamaan dreef Maxi Jazz de boze geesten van het globalisme en het Amerikaanse imperialisme uit in Weapons of mass destruction. De Boeddhistische rapper draagt een boodschap van liefde en tolerantie uit, die een hoogtepunt bereikte in het unisono meegeschreeuwde We come one. Na een overweldigend applaus verklaarde Maxi Jazz het Antwerpse publiek ‘officially the best in the world’. Hij is er niet de man naar om zo’n uitspraak elke avond voor een ander publiek te doen.

Faithless vergastte ons nog op geslaagde versies van onder meer Take the long way home en Postcards. Er werd in stijl afgesloten met de stomende blacksploitation funk van Mohammed Ali en de hartskreet Salva mea. Just below my skin... Daar zit de muziek van Faithless een dag later nog steeds.

Zinnen die ik in 2005 niet meer wil horen, deel 1

2004-12-03T05:20:00.000-08:00
Vandaag was het weer zover: "X is echt wat je noemt een CREATIEVE DUIZENDPOOT"
Waarop X dan, pseudo-bescheiden en zwelgend in zelfgenoegzaamheid: "God, nu ja, men zegt dat wel van me, maar ik weet niet of -god, nu ja- ik bedoel..."
Ik wil zulke conversaties niet meer horen in 2005.

Verslag Archive

2004-11-26T07:19:00.000-08:00
Archive, AB, 25/11/2004

Het nieuws dat zanger Craig Walker afgemeld had voor de jongste tour van Archive, sloeg bij de fans in als een bom. Op de officiële website waren woorden als ‘artistieke uitverkoop’ en ‘huichelaars’ niet uit de lucht. Dat het nieuws zo laat werd bekendgemaakt, zette vooral kwaad bloed. Vele adepten van Archive vonden dat de groep zonder hun charismatische frontman een groot stuk van zijn eigenheid had verloren en de tour beter afgelast werd. We waren dan ook erg benieuwd hoe Archive door het publiek zou worden ontvangen in de AB. Heel goed, zo bleek. De gastzangers Dave Penney en Maria Q.werden vanaf het begin hard aangemoedigd, al vond een idioot het nodig om tijdens een gevoelig nummer On veut le vrai chanteur, le blond te roepen. Waar zijn de mannen van de security als je ze nodig hebt?

Muzikaal zat het allemaal erg snor bij Archive. De groep wisselde moeiteloos atmosferische elektronische pop met breed uitwaaiende rock, trip hop en donkere ballads af. Zangeres Maria Q. is een geweldige aanwinst: met haar gloedvolle soulstem haalde ze vooral tijdens Conscience en afsluiter Pulse vocale acrobatieën uit die je mond deden openvallen. Dave Penney leek dan weer weggeflitst uit de hoogdagen van de grunge: een magere, langharige figuur die zijn armen voortdurend stijf langs het lichaam liet hangen en het hoofd gebogen hield. Zijn motoriek deed nog het meest denken aan de stuiptrekkingen van iemand die aan een koord bungelt. Gelukkig is de man gezegend met een meer dan behoorlijk stemorgaan. Hoewel zijn grungy uithalen soms irriteerden, zette Penney de slepende en gitzwarte songs van de drie bisrondes meesterlijk naar zijn hand. Hoe hij de openingszin van Again, You’re tearing me apart, uit zijn strot kneep! Zelden hoorden we zoveel onversneden wanhoop in een stem.

Het publiek reageerde uitzinnig en bleef zelfs na al die bisrondes om meer schreeuwen. De puristen mogen dan beweren dat Archive zonder Craig Archive niet meer is, ik hoorde een zeer ingenieuze groep die vol durf buiten de lijntjes kleurt.

Setlist

you make me feel
fuck you
sinner
headspace
numb
finding it so hard
fool
conscience
nothing else
pulse

again

meon
waste

get out

Passanten spreken

2004-11-24T09:49:00.000-08:00
Overkomt het u ook wel eens? U loopt over straat, kruist mensen en vangt juist één zinnetje op uit een conversatie. Gisteren hoorde ik twee pareltjes. Een boze zakenman schreeuwde in zijn gsm: "Omdat het je verdomde plicht is, Dirk." Vooral het dreigende 'Dirk' vond ik erg geslaagd. Ook een blijver: "Wellicht is hij op zakenreis, haha."
En uit het archief diept Sebastian nog enkele onverwoestbare klassiekers op:
"Er zit te veel cayennepeper in."
"Heeft uw methode kwantitatieve parameters?"
"Daar kan je vanop aan, Stefaan." (Sic.)
"Ik heb het geld."

Indien u ook zulke klassiekers kent, gelieve het mij te vertellen. Ik dank u.

Barok is terug

2004-11-17T04:55:00.000-08:00
Gelezen op het internet vandaag: "Ook de vorm van onze wenkbrauwen is trendgevoelig." (...) Waar het deze winter om gaat, zijn de details', vertelt senior make-up artist max della maggesa van het make-upmerk mac. 'Zoals het lippotlood waar je je lippen mee omlijnt, de keuze van je oogpotlood en ook de vorm van je werkbrauwen.'.

SENIOR MAKE-UP ARTIST MAX DELLA MAGGESA????

Max weet ons nog te vertellen dat barok helemaal terug is.
God, ook dat nog.

Ode aan de Homo Floresiensis

2004-11-17T03:43:00.000-08:00
De antropologische wereld stond onlangs op zijn kop door de ontdekking van een nieuwe mensensoort, de homo floresiensis. Sebastian Knight vindt het tijd voor een ode aan onze kleine neef.

O homo floresiensis, amper een meter groot
Hoe kwaamt gij op Flores, kleine neef
menig wetenschapper zegt per boot

Ja, het schijnt dat ge slim waart
werktuigen kon maken en kon koken
op olifanten joeg met grote vaart

Gij zegt: het is niet de herseninhoud die telt
maar wat ge ermee doet
een ander probleem dat zich stelt
ge hebt geen vooruitstekende snoet

Ge zijt aldus beslist geen australoptheek
En ook uw DNA baart opzien
pogingen u te classificeren houden geen steek

Ge had lange armen om te vechten
met die vervloekte komodovaraan
waren die armen wat korter
gingt ge er keer op keer aan

Plots waart ge verdwenen
een vulkaanuitbarsting vaagde u weg
het is moeilijk hard rennen
op kabouterbenen

Wat is melancholie? Een fragment uit 'Anatomy of melancholy' (1621) van Robert Burton

2004-11-16T15:48:00.000-08:00
HAVING thus briefly anatomized the body and soul of man; as a preparative to the rest, I may now freely proceed to treat of my intended object to most men's capacity, and after many ambages perspicuously define what this Melancholy is, shew his name and differences. The name is imposed from the matter, and disease denominated from the material cause, as Bruel observes, Melancholia, a sort of melaina {black) chole (choler), from black Choler. And whether it be a cause or an effect, a disease, or symptom let Donatus Altomarus and Salvianus decide, I will not contend about it. It hath several descriptions, notations, and definitions. Fracastorius, in his second book of intellect, calls those melancholy, whom abundance of that same depraved humour of black choler hath so misaffec!ed, that they become mad thence, and dote in most things, or in all, belonging to election, will, or other manifest operations of the understanding. Melanelius (out of Galen, Ruffus, Aetius) describes it to be a bad and peevish disease, which makes men degenerate into beasts: Galen, a privation or infection of the middle cell of the head, &c., defining it from the part affected, which Hercules de Saxonia approves, calling it a depravation of the principal function: Fuschius, Arnoldus, Guianerius, and others: by reason of black choler, Paulus adds. Halyabbas simply calls it a commotion of the mind; Aretreus, a perpetual anguish of the soul, fastened on one thing, without an ague; which definition of his Mercurialis taxeth: but AElianus Montaltus defends for sufficient and good. The common sort define it to be a kind of dotage without a fever, having for his ordinary companions fear and sadness, without any apparent occasion. So doth Laurentius, Piso, Donatus Altomarus, Jacchinus (on Rhasis}, Valesius, Fuchsius, &c., which common definition, howsoever approved by most, Hercules de Saxonia will not allow of, nor David Grusius; he holds it insufficient, as rather shewing what it is not, than what it is: as omit- ting the specifical difference, the phantasy and brain: but I descend to

[149] particulars. The most general class is dotage, or anguish of the mind, saith Aretreus, of a principal part, Hercules de Saxonia adds, to distinguish it from cramp and palsy, and such diseases as belong to the outward sense and motions; depraved, to distinguish it from folly and madness (which Montaltus makes the suffocation of the mind, to separate) in which those functions are not depraved, but rather abolished ; without an ague, is added by all, to sever it from phrenzy, and that melancholy which is in a pestilent fever. Fear and Sorrow make it differ from madness: without a cause is lastly inserted, to specify it from all other ordinary passions of Fear and Sorrow. We properly call that dotage, as Laurentius interprets it, when some one principal faculty of the mind,as imagination, or reason, is corrupted, as all melancholy persons have. It is without a fever, because the humour is most part cold and dry, contrary to putrefactIon. Fear & Sorrow are the true characters, and inseparable companions, of most melancholy, not all, as Her- cules de Saxonia well excepts; for to some it is most pleasant, as to such as laugh most part; some are bold again, and free from all manner of fear and grief, as hereafter sha1l be declared.

Germany, 12-11-04: gedachten aan pure witte sneeuw

2004-11-16T15:36:00.000-08:00
It was evening all afternoon
It was snowing
And it was going to snow
The blackbird sat
in the cedar-limbs

Postcards from purgatory, een wereldsong van Murray A. Lightburn (The Dears), waarin Joy Division aan Astor Piazzola wordt gekoppeld!

2004-11-16T13:45:00.000-08:00
We have not wasted
Wasted all
All of our lives
Empty heads
Empty mouths
Empty hearts
Empy souls

Sebastian goes politics: het gaat niet goed met mijn lievelingsland Birma

2004-11-16T13:04:00.000-08:00
Poppendans van generaals
Democratie verder weg dan ooit in Myanmar

Wie in Myanmar te populair wordt, past beter op zijn tellen. Vraag dat maar aan Khin Nyunt, de voormalige premier van het Zuidoostaziatische land. Op 19 oktober jongstleden kwam het bericht dat hij door de top van de militaire junta was opzijgeschoven. Nyunt was de nummer drie van de regerende SPDC, de State Peace and Development Council, een dictatoriale partij die sinds 1988 het vroegere Birma met ijzeren hand regeert. De uit de gratie gevallen ex-premier stond in het buitenland bekend als een van de meest gematigde en pragmatische politici van Myanmar. Khin Nyunt zocht toenadering tot de buurlanden van Myanmar en door zijn toedoen werd het land in 1997 opgenomen in de ASEAN (Association of Southeast Asian Nations). Nyunt stichtte ook vrede met 17 van de 20 etnische rebellengroepen in Myanmar en kon ook bij de Birmaanse bevolking op heel wat sympathie rekenen. Hij was de architect van ‘the roadmap to democracy’, een overgangsprogramma dat de weg naar vrije verkiezingen en democratisch bestuur moest plaveien. Nyunt heeft echter nooit kunnen tonen wat hij in zijn mars had. Geruchten over corruptie deden hem de das om. Officieel werd de voormalige eerste minister “wegens gezondheidsredenen de kans geboden om met pensioen te gaan”.

Generaal nummer één zet orde op zaken

De val van Khin Nyunt is een zoveelste meesterzet van Than Shwe, een 71-jarige generaal en als voorzitter van de SPDC dé sterke man in Myanmar. Hij stelde Khin Nyunt in 2003 als premier aan en gaf hem de opdracht om het land klaar te maken voor een meer democratisch beleid. In dat kader organiseerde Nyunt in mei van dit jaar een Nationale Conventie, waar echter geen concrete stappen werden ondernomen om het land te democratiseren. Hoe kon het ook? De NLD (National League for Democracy), de partij die de overgrote meerderheid van de Birmaanse bevolking vertegenwoordigt, boycotte de Conventie. De NLD wenste enkel aan de Nationale Conventie deel te nemen als haar leidster, Aung San Suu Kyi, werd vrijgelaten. De Nobelprijswinnares voor de Vrede in 1991 bracht negen van de laatste vijftien jaar onder huisarrest door. Bij de laatste vrije verkiezingen in 1990 schaarde haar partij meer dan 80% van de Birmaanse bevolking achter zich, maar de junta verklaarde die uitslag ongeldig en beroofde Aung San Suu Kyi van haar vrijheid.

De gematigde Khin Nyunt was er voorstander van om met Suu Kyi gesprekken aan te knopen, de hardliners onder aanvoering van Than Shwe worden al onpasselijk als haar naam in hun aanwezigheid wordt uitgesproken. Als hoofd van de militaire inlichtingendienst stond Khin Nyunt bovendien in voor de bewaking van Aung San Suu Kyi. Het was een doorn in het oog van Than Shwe, die volgens insiders een eigen inlichtingendienst wil oprichten. Zo kan de generaal, die eigenlijk de pensioengerechtigde leeftijd reeds heeft bereikt, ook zijn eigen veiligheid garanderen en nog meer macht naar zich toetrekken.

Than Shwe maakte al werk van de opvolging van Khin Nyunt. De nieuwe eerste minister is luitenant-generaal Soe Win. De aanstelling van de nieuwe premier is een kaakslag voor al wie naar verandering streeft in Myanmar. Soe Win was immers direct betrokken bij de brutale aanslag op Aung San Suu Kyi en haar volgelingen op 30 mei 2003, die volgens Amnesty International aan vier mensen het leven kostte. Met Soe Win als nieuwe premier is ‘the road to democracy’ niet enkel voor lange tijd versperd, er moet misschien zelfs gevreesd worden voor het leven van Suu Kyi.

De wereld kijkt toe

De Nobelprijswinnares is een wereldwijd icoon van het geweldloze verzet en wordt vaak vergeleken met Mahatma Ghandi. Bono, de zanger van de popgroep U2, is een notoir bewonderaar van Onze Dame, zoals Aung San Suu Kyi door haar aanhangers wordt genoemd. Op zijn laatste cd All that you can’t leave behind schreef hij een nummer voor haar, Walk on. Met dat nummer vangt ook de onlangs verschenen tribute cd aan die aan Aung San Suu Kyi is opgedragen. Op For the lady betuigen enkele grote namen zoals REM, Sting, Eric Clapton en Paul McCartney hun steun aan Suu Kyi. Ook vele Westerse staats- en regeringsleiders beseffen dat de enige hoop op een democratische toekomst in haar handen ligt. Aung San Suu Kyi is de enige die over de morele autoriteit beschikt om de vele etnische groepen die Myanmar rijk is te verenigen in één staat. VN Secretaris-Generaal Kofi Annan lanceerde onlangs opnieuw een oproep om de leidster van de NLD vrij te laten, de woordvoerder van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken, Richard Boucher, echode die boodschap. Ook de Ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie drongen op de tweejaarlijkse ASEM (Asia-Europe Meeting)-top in het Viëtnamese Hanoi aan op de vrijlating van Aung San Suu Kyi. Zowel de VS als de EU leggen Myanmar al jaren economische sancties op. Na de top van Hanoi besliste Europa om de sancties tegen Myanmar nog te verstrengen. Zo zal er bijvoorbeeld niet meer geïnvesteerd worden in
overheidsbedrijven. Maar de EU lijkt niet echt een hecht blok in deze zaak. Zo ijverde Frankrijk, na Groot-Brittannië de belangrijkste Europese investeerder in Myanmar, ervoor dat de belangen van oliegigant Total niet geschaad werden…

De strenge aanpak van het Westen contrasteert sterk met de gematigde houding van vele Aziatische landen. Zij zien er ook na de machtswissel geen graten in om met Myanmar te blijven samenwerken. De woordvoerder van het Thaise ministerie van Buitenlandse zaken, Sihasak Phuangketkeow, zei dat de machtsstrijd in Myanmar louter ‘een interne aangelegenheid’ was. Ook Thaise gas-, olie- en telecommunicatiebedrijven met belangen in Myanmar lieten soortgelijke geluiden optekenen. Een ander buurland, India, neemt een iets genuanceerdere houding in. Als ‘grootste democratie ter wereld’ ijvert het voor de vrijlating van Aung San Suu Kyi en roept het de generaals van Myanmar op om met de Birmaanse oppositie samen te werken. India veroordeelt het regime echter niet heftig, omdat een goede samenwerking met de SPDC nodig is om het probleem van de rebellengroepen aan de Indiaans-Birmaanse grens op te lossen. Bovendien wil het een economische rol van betekenis gaan spelen in Myanmar en er de grote dominantie van China tegengaan.

Het Chinese model is voor de generaals in Myanmar het grote voorbeeld en het bewijs dat een autoritair bestuur en economische successen wel degelijk hand in hand kunnen gaan. De machtswissel in Myanmar heeft geen enkel effect op de handel met grote buur China. De Chinese Volksrepubliek kijkt reikhalzend uit naar de vele natuurlijke rijkdommen van Myanmar (olie, mijn- en bosbouw, edelstenen…) en pompt steeds meer geld in het land. De investeringen van China maken de Westerse sancties dan ook weinig effectief en de generaals van de harde lijn blijven in Myanmar stevig in het zadel zitten. Politieke gevangenschappen en moorden, clandestiene steun aan de drugshandel, dwangarbeid, welig tierende corruptie…: het Gouden Land heeft er al meer dan veertig jaar mee te kampen en het lijkt niet dat er in de komende jaren veel zal veranderen. In de ‘Global Corruption Perceptions Index’ van 2004 van Transparency International staat Myanmar op de vierde plaats na Haïti, Bangladesh en Nigeria. Met Than Shwe als grote roerganger is de eerste plaats in zicht.

Een bijzondere invulling van het begrip geluk

2004-11-10T05:42:00.000-08:00
Ik was van plan te reageren op een vacature tot ik de volgende zin las, die duidelijk aantoont hoe fucked up de bedrijfswereld wel niet is.

- U bent een duivel-doet-al, die pas gelukkig is als de telefoon voortdurend rinkelt en de e-mails constant binnenlopen.
Lees: "U wordt heel de dag met onbenulligheden lastiggevallen en u vertrekt pas met barstende koppijn naar huis als de duisternis al enkele uren is gevallen."

Dat ze een andere gek zoeken.

Opgedragen aan John Kerry

2004-11-03T06:15:00.000-08:00
Fragment uit 'Evening Without Angels' (Wallace Stevens)

Let this be clear that we are men of sun
And men of day and never of pointed night
Men that repeat antiquest sounds of air
In an accord of repetitions. Yet,
If we repeat, it is because the wind
Encircling us, speaks allways with our speech.

De maagdelijke pruimen

2004-11-01T09:04:00.000-08:00

The Virgin Prunes was van eind jaren zeventig tot midden jaren tachtig een van de origineelste en meest getalenteerde postpunkgroepen, die industriële new wave koppelde aan een voorliefde voor dadaïsme en surrealistisch cabaret. Het label Mute bracht de vijf platen van de groep onlangs op cd uit. Voor de AB was dit een uitgelezen gelegenheid om een uitgebreide happening rond The Virgin Prunes op touw te zetten. De avond begon ijzersterk met de filmA new form of beauty. Dit zevende deel van een gelijknamig multimediaal kunstproject werd nog nooit openbaar vertoond. We kregen eerst een kwartier surreële stillevens (van een vlinder over een bord stront naar een bebloede pop) voorgeschoteld, die becommentarieerd werden door een brabbelende kleuter. Daarna volgde een hoogst bevreemdende opname van een live performance van The Virgin Prunes. Tientallen minuten drentelden de groepsleden over een met bloemen bezaaid podium, vervolgens smeerden ze zich met donkere verf in en schreeuwden ze als in het nauw gedreven oermensen. Een verdienstelijke poging om Antonin Artauds Théatre de la cruauté te laten herleven.

Een tweede film toonde een concert uit 1983 in de legendarische Haciënda in Manchester. Deze registratie liet ons kennismaken met een weergaloze live-groep, die vooral dreef op de geweldige interactie tussen de spilfiguren Gavin Friday en Guggi. Tussen de twee films en ook na Live at the Haciënda imponeerde het Antwerpse duo Dez Mona met zijn unieke interpretatie van gospel en chanson. Vooral de vocale acrobatieën van zanger Gregory Frateur waren overweldigend. Dez Mona eindigde zijn set met de Virgin Prunes-klassieker Sweethome under white clouds. En plots kwamen daar uit het niets Gavin Fraday en Guggi opgedoken om samen met de verbaasde Frateur het refrein te zingen. Een fantastisch moment!

Dat konden we helaas niet zeggen over het interview van Luc Janssen. Janssen verloor zich in detailvragen en sprak tot overmaat van ramp de naam Virgin Prunes op een gegeven moment verkeerd uit. Hij werd eigenlijk voortdurend in de maling genomen door Friday en Guggi, die zeer ad rem en grappig uit de hoek kwamen. Fridays imitatie van paus Johannes Paulus II was klassiek te noemen. Na het interview schilderden Friday en Guggi scabreuze portretten van twee toeschouwers, tot groot jolijt van de rest van het publiek. Na deze korte cursus action painting herpakte Janssen zich met een schitterende dj-set met veel new waveklassiekers. Na een uur namen Gavin Friday en Guggi zijn plaats achter de draaitafels in. We dansten op jazz, Brel en T-Rex en genoten van de doldwaze danspassen van Friday tijdens Joy Divisons She’s lost control(!). Hulde aan de AB voor deze zeer vermakelijke avond.

'I'm so tired as a man can be': Mark Lanegan live in de AB

2004-10-27T07:25:00.000-07:00

Mark Lanegan ziet er nog steeds Zeer Slecht uit: ingevallen wangen, vaalbleke huid, de ogen diep in hun kassen. Zijn gezicht lichtte trouwens maar sporadisch op, bijna heel het concert lang stond Lanegan in het donker te zingen, alsof hij zichzelf wilde uitvlakken. Conform het grote handboek van de rock and roll stond hij op één rechte lijn met zijn muzikanten: twee gitaristen, een bassist en een vocaliste, Shelley Brien. Enkel de drummer was naar het achterplan verwezen. Het was meteen duidelijk: er zou veel lawaai gemaakt worden. Bij felle punkrocknummers zoals opener Sideways in reverse, het intense duet Hit the city of de grofkorrelige bluesthrash van Driving death valley blueskomt die noiseaanpak perfect tot zijn recht, de rustigere songs vragen om meer subtiliteit. Waarom twee gitaristen maar geen toetsenist? Het is een bedje waar Lanegan live vaak ziek in is: drammerige uitvoeringen doen zijn bloedmooie folk-, blues- en soulnummers de mist in gaan. Zo kregen When your number isn’t up, One way street en Like little Willie John een zware en weinig genuanceerde behandeling. Jammer. Lanegan stond er zelf nogal lusteloos bij en beperkte de interactie met het publiek tot het strikte minimum. Waar was de passie gebleven?

Gelukkig toonde Mark Lanegan in enkele songs dat hij en niemand anders de ware erfgenaam is van de betreurde vaandeldrager van de demonische blues, Jeffrey Lee Pierce. Zeer geslaagde versies van Resurrection Song, On Jesus’ program en vooral Methamphetamine Blues illustreerden niet alleen dat Lanegan over een overweldigend stemorgaan beschikt, maar ook hoe uniek zijn in melancholie en existentiële waanzin gedrenkte interpretatie van de blues is. Bij de bisnummers viel vooral Pendulum erg te genieten. Oh my Lord don't you bother me/ I'm as tired as a man can be, zong Lanegan. Een regel die eigenlijk veel zei over zijn concert in de AB. Ongemerkt verdween de zanger van het podium, zijn band pingelde nog minutenlang overbodig voort. Het blijft wachten tot hij die band ontslaat en solo gaat toeren. De man, zijn akoestische gitaar en een koffer vol demonen, daar tekenen we blindelings voor.

Fuck the motherfuckers: Arno live in Koninklijk Circus

2004-10-26T06:50:00.000-07:00

Arno in Viëtnam? Het is geen grap of de titel van een stripalbum, le chevalier des Arts et des Lettres begon zijn French Bazaar tournee op uitnodiging van de Franse ambassadeur met een concert in Hanoi en Ho Chi Minh City. Op maandag 25 oktober belandde de tour in het Koninklijk Circus, waar Arno voor hij een noot had gezongen werd ingehaald als een volksheld. De Oostendenaar liet meteen zien waaraan hij die reputatie te danken heeft en begon in overdrive aan zijn set. Het scheurende nieuwe nummer Bonbons en het door de hamerende piano van Serge Feys voortgestuwde Ratata maakten diepe indruk. Dan was het tijd voor een clownesk moment. In een hilarische monoloog kondigde Arno het ABBA-nummer Knowing me, knowing you aan. Ik dacht vroeger dat ABBA een stel kappers waren. Nu is er eigenlijk geen enkel verschil meer tussen zangers en kappers. Kijk maar naar Star Academy. Maintenant, tout le monde veut être célèbre. Fuck the motherfuckers!En hij bracht een prachtige, slepende versie van het nummer. We ontdekten er een dramatische kracht in waarvan we het bestaan niet hadden vermoed. Ook dat is Arno.

Het moment was exemplarisch voor de avond. Onnavolgbare, gehakkelde uitweidingen vol typisch Belgische zwans werden afgewisseld met vlijmscherpe uitvoeringen van bekende en minder bekende nummers uit de Arno-catalogus. Moeilijk om uit een set vol hoogtepunten songs te pikken, maar we genoten bijvoorbeeld erg van het wavy Elle adore le noir, een valiumversie van Mother’s little helpervan The Rolling Stones en de muzette-op-speeduitvoering van Oh la la la. Ook met de nieuwe nummers La vie est une partouze, Françoise (met de onsterfelijke zin On est moche mais on s’amuse) en de instant klassieker Chic et pas cher toonde Arno dat hij nog niets van zijn klasse heeft ingeboet. Het verhaal over een onhandelbare fruitpers waarmee hij dat laatste nummer inleidde, bezorgde menig toeschouwer acute lachkrampen.

Nog meer werd er gelachen bij Arno’s sublieme Helmut Lotti-imitatie (Helmut, c’est mon copain) aan het slot van Les filles du bord de mer. Arno gaf een nieuwe dimensie aan het begrip ‘de langgerekte O’. Die Ooooooo werd overgenomen door het uitzinnige publiek, dat ook het refrein uit volle borst meebrulde. Afsluiten deed Arno met de hartskreet Je ne veux pas être grand. Het was een genoegen om de meester nog eens in absolute bloedvorm aan het werk te zien. Om het met Arno zelf te zeggen: Je suis tombé avec mon cul dans le beurre.

Exclusieve voorpublicatie!!!: openingsfragment uit mijn nog te verschijnen en hoogst geniale verhalenbundel

2004-10-17T07:59:00.000-07:00
Wie op de luchthaven van Rangoon landt, heeft niet meteen de indruk dat hij in een achterlijke politiestaat is beland. De controle van mijn papieren gebeurt razendsnel, er kan zelf een beleefde glimlach voor me af. Een poster heet de bezoeker welkom in ‘The Golden Land Myanmar’. In de aankomsthall benen mannen in geruite longyi’s, de Birmaanse versie van de sarong, rustig kletsend heen en weer. Een groep gepensioneerde Engelse toeristen (inclusief enkele bloeddorstige neokolonialen in safarikledij) wacht onwennig op zijn bagage. Samen met mijn reisgezellen stap ik een taxi in. Ik had een iets exotischer vehikel verwacht, geen saaie Japanse middenklasser uit midden jaren 80. De wagen glijdt geruisloos over de brede, propere lanen van de Birmaanse hoofdstad. Ik bestudeer de immense reclameborden langs de weg. 'Fantasy frisdrank'. 'Beauty Soap': vier bevallige tienermeisjes pronken met hun perfecte huid, de Westerse verlangensindustrie krijgt ook hier langzaam voet aan de grond. Cindy Crawford maakt reclame voor dure horloges, een hulkachtige man prijst met een krampachtige glimlach een mineraaldrankje aan. Een reuzengrote affiche waarschuwt voor de gevaren van drugs: Amazing Life WITHOUT drugs (vier afgeborstelde jongens en meisjes met akelige witte tanden). De wegen zijn goed onderhouden, nergens zie je vuil op straat liggen, alles is op het eerste gezicht netjes geordend en piekfijn georganiseerd. Dat hoeft niet te verwonderen. We zijn immers in het bestuurscentrum van een van de meest perfide dictaturen ter wereld.

BCBG-trutten

2004-10-15T07:26:00.000-07:00
Het appartementsgebouw waar ik woon, stikt ervan. West-Vlaamse BCBG-trutjes. Ze lijken allemaal in dezelfde fabriek vervaardigd: vaak blond, paardenstaart, donkere jeans (200 euro), blauwe pullover, Timberlandschoenen of suede laarsjes. Dochters van steenrijke industriëlen of zaakvoerders uit de regio Kortrijk, grootfraudeurs voor wie de maandelijkse huur van minstens 450 euro (studio van 25m2) peanuts is. Op zondagavond zie je hen toekomen met hun designertassen op wieltjes, alsof ze rechtstreeks van fuckin' Milaan ofzo komen. Vrijnamiddag rollen ze hun tassen gehaast weer richting Centraal Station. "Snel, wibben noh vuf minutjes", zo klinkt het ongeveer in hun vreselijke idiolect. Ik kan die trutten niet uitstaan, vraag me af wat ze in mijn stad komen doen. In Kortrijk heeft men toch ook scholen?

(op muziek van Mission of Burma, 'That's when I reach for my revolver')

Open brief aan FM Brussel

2004-10-14T23:00:00.000-07:00
Bruno, Sasha,

Ik heb dit even laten bezinken, vandaar nu pas een reactie. Jullie beslissing is niet enkel voor ons een spijtige zaak, maar vooral voor de kwaliteit van het programma. Ik heb een aantal malen geluisterd en ik moet toegeven dat 'Guitarzone' me geweldig ontgoochelt. Het is louter een fletse aanschakeling van nieuwe cd's, zonder enige achtergrondinformatie, samenhang of diepgang. Bovendien past de vlotte, 'flitsende' presenteerstijl niet bij de vaak ingetogen muziek. Elliott Smith maakt nu eenmaal geen "leuke" plaatjes. De man heeft een jaar geleden zelfmoord gepleegd. Als je daar bij de presentatie van zijn postume cd niet op ingaat, waar ben je dan mee bezig? Het zal ongetwijfeld iets met 'horizontale programmatie' te maken hebben. Marketinggetater om oppervlakkigheid te verantwoorden?

Nog een woordje over de manier waarop jullie met trouwe medewerkers van het eerste uur omgaan. Ons wekenlang aan het lijntje houden, achter onze rug Maxim VD contacteren voor een eerste uitzending (een telefoontje was wellicht te veel gevraagd?), vage beloftes maken (ja, jij SVS!) waarvan je weet dat je ze nooit zult inlossen. Allemaal erg ondermaats vind ik dat. Een beetje op het niveau van jullie muziekkeuze overdag.

Met de helaas onvermijdelijke hard feelings,

Jan Pluym

Een job bij de flikken

2004-10-13T05:43:00.000-07:00
Vorige week kreeg ik een brief van de VDAB, waarin de volgende omineuze boodschap stond: "Informatievergadering. 13/10/2004, 13u50. Tewerkstelling Federale Politie." Plichtsbewust als ik nu eenmaal ben, ging ik zonet een kijkje nemen welke fantastische werkaanbiedingen daar voor mij in het verschiet lagen. In een fel verlichte zaal, waarvan de muren volhingen met reproducties van weerzinwekkende impressionistische schilderijen, zat een veertigtal verschoppelingen bijeen. Sloren van middelbare leefdtijd die dringend hun haar eens moesten wassen, hooggelaarsde marina's, hier en daar een gesjeesde Pol&Soc'er of een bebrilde sociopaat. Een allochtoon meisje had haar zoontje meegebracht: "ik vond geen opvang", klonk het. Het jongetje heeft zich prima gedragen.

Toen kwamen de Flikken binnen. "Wij zijn van de recrutering van de Federale Politie", zei een lange man die erg veel weg had van de voetballer Glenn De Boeck. Glenn had nog een collega meegebracht, een muizige vrouw die dringend een cursus assertiviteit nodig had. Altijd handig als je presentaties moet geven. Glenn was ondertussen onderuit gezakt, gaf een ongeïnteresseerde, nonchalante indruk. Dat heeft alles te maken met de serie 'Flikken'. Werd er vroeger voortdurend met de Flikken gelachen, dan zijn ze nu cool, hip, gemediatiseerd. Kunnen het zich permitteren lekker onderuit te zakken bij uiteenzettingen.

"Bon", zei Glenn. "Er zijn bij ons twee jobs: die voor Flikken en Niet-Flikken." Niet-Flikken worden ook Burgers genoemd." Iedereen had het begrepen, knikte. Er kwamen vragen los uit het publiek: "Dus we mogen u Flik noemen? Héhé, goe om te weten", merkte een brutale snotneus op. Een marina vroeg welke jobs er nu precies beschikbaar zijn: "Alles is eigenlijk goe voor mij, zenne. Kzen al geflatteerd dagge mij ebt uitgenodigd. Hiiiiihiiiiihiiiii!" Ik hield het niet meer, barstte in een homerische lach uit. Ook Glenn schuddebuikte van het lachen. Toen hij na enkele minuten bijgekomen was, gaf hij droogjes een overzicht van de procedure die aspirant-Niet-Flikken moesten volgen om bij de Flikken aan de slag te kunnen gaan. "En nu gaan we over tot de echte Flikkenjobs. Wie daar niet in is geïnteresseerd, kan nu gaan. No problemo." Ik zei: "dat is me een brug te ver" en verliet met een tiental mensen de zaal. "Hou onze website in de gaten", zei Glenn nog.

Onder een heerlijke herfstzon stapte ik naar mijn wagen. Startte, reed weg uit de vreselijke provinciale stad Vilvoorde. Op radio 1 klonk 'Driver's seat'. Ik zette het volume op 12, brulde mee en liet mijn aandacht even verslappen. Het scheelde geen haar of ik was frontaal tegen een ambulance gebotst.

Taalverloedering

2004-10-11T03:24:00.000-07:00
Gevonden in een vacature. "U ontwikkelt zich naar hen toe als een pro-actief klankbord." Taalverloedering, of misschien wel poëzie?

Als gedicht wordt dit:

U ontwikkelt zich
naar hen toe
als een pro-actief
klankbord

Een ander voorbeeld:

Uiteraard
bent u
een gedreven
teamplayer
en schrikt
sporadisch
avond- en weekendwerk
u niet af

Er zit wel degelijk poëzie in de bedrijfswereld!

Een zaterdag in oktober

2004-10-10T05:21:00.000-07:00
09.15. Een polair hogedrukgebied regeert majesteitelijk over onze hoofdstad. Onder een arctisch blauwe hemel spoed ik me naar de lerarenopleiding. Ik passeer een marginale man met een Duitse Scheper. De man gooit een kleine stok weg, de hond komt hem gedwee terugbrengen. "Bon chien", zegt de man. Ik val haast flauw van de drankwalm die hem omringt. Even verder zie ik een bouwvakker met Het Laatste Nieuws. De man probeert al wandelend de sportpagina's van de rest af te scheiden. Het lukt hem, hij heeft dat duidelijk nog gedaan.

09.45. St-Lukas. Weer naar school. Iets unheimlich overvalt me. Die afgebladderde muren. Goedkope stoeltjes. Geur van krijt. Lerares die met een zwaar Brugs accent dingen mompelt die me niet echt kunnen interesseren. Ze gaat de klas rond, iedereen zegt zijn naam. De meisjes Vicky en Nele komen met stip binnen in de "trutten van de week"-chart. Twee stoelen links van mij zit een verlegen jongen, zijn gezicht gaat bijna volledig schuil onder een enorme baseballpet. Hij fluistert zijn naam, maar de Brugse lerares verstaat hem niet. "Goe heet je? Ek verstoa get niet". De jongen zegt zijn naam een aantal maal, uiteindelijk klinkt het min of meer verstaanbaar: "Edgar". Hij spreekt het uit als "Edkar". Ik vind hem meteen sympathiek. De geest van zijn naam zal voor de rest van de les geluidloos door de klas galmen.

Na de les ga ik met vriend W. een koffie drinken in de Fnac. Ik inspecteer de boeken, bestudeer een nieuwe uitgave van een werk van Nabokov over Tsjechov. Te duur voor het kleine aantal pagina's dat het bevat, maar als toegewijde fan zal ik het kopen. Maar niet vandaag, ik heb geen zin om weer geld uit te geven aan boeken. Ik neem afscheid van W. en begeef me naar de metro. Op de roltrappen hoor ik 'Captain of the heart', een onvergetelijke liefdessong uit de jaren 80.

Too long ago, too long apart
She couldn't wait another day for
The captain of her heart.

Ik stap de metro in, lijn 2, richting Simonis. Stap uit in Ribeaucourt. Op het terrein van Tour&Taxis vindt vandaag een grote jobbeurs plaats. Ik werk namelijk aan mijn carrière, moet u weten. Ik loop er een uur wezenloos rond tussen al die verschillende stands, heb eigenlijk meer oog voor de prachtige industriële architectuur (die prachtige Sheddaken!). Nergens vallen immers concrete jobs te rapen. Bij de Vlaamse Gemeenschap wordt een algemeen examen georganiseerd eind 2005. "Wat doen jullie hier dan?", vraag ik scherp aan de hostess. Zij kan er niet mee lachen: "Ik kan er ook niets aan doen, mijnheer."

O ja, ook nog een klasgenoot van mij gezien, voor het eerst in bijna tien jaar. Ik ben geschrokken hoe oud en serieus hij er nu uitziet. Hij is leraar Geschiedenis in Halle. Ik word wanhopig van de banale feiten uit zijn levensgeschiedenis. Ik spreek over mijn reis, maar hij begrijpt het niet goed. Na tien minuutjes beleefd gekeuvel scheiden onze wegen. Ik wil zo snel mogelijk naar buiten. De zon in, de zon in!

Vrij naar Nabokov

2004-10-07T04:36:00.000-07:00
De maskerade loopt ten einde. De kale kleine souffleur sluit zijn boek, terwijl het licht zoetjes aan dooft. Het einde, het einde. Maar de held blijft, want hoe ik ook mijn best doe, Sebastians masker blijft aan mijn gezicht vastkleven. De gelijkenis laat zich eenvoudig niet afwassen. Ik ben Sebastian, of Sebastian is ik, of misschien zijn wij beiden iemand die ons geen van beiden bekend is.

De koloniaal

2004-10-01T16:05:00.000-07:00
We noemen hem de koloniaal. Hij woont in het huis recht tegenover dat van mijn ouders. Hij zit op zijn muurtje en rookt een sigaret. Binnen roken mag hij niet van zijn vrouw. Hij zit en rookt. Blijft zitten. Probeert bij ons binnen te kijken. Zijn huid is gelig, zijn ogen staan oud. Hij doet me denken aan die man die gras staat te harken in dat schilderij van Hopper. "Een genadeloze evocatie van voorstedelijke ennui", schreef ik daar eens over, toen ik nog Germaanse studeerde en we geacht waren zulke zinnen aan het papier toe te vertrouwen.

Ooit had de koloniaal een leven. Hij heeft me daarover verteld. Hoe hij eind jaren 50 met drie kameraden naar Iran is gefietst. Naar Iran. In de jaren 50. Probeert u zich dat voor te stellen. De man was een pionier, een durver in tijden waarin Lonely Planet nog niet alles had gezien en goedgekeurd. Daarna trok de koloniaal naar Congo. Vandaar zijn naam. Over die periode spreekt hij niet zo graag. Hij is er rijk geworden, ja. Op zijn 53e ging de koloniaal met pensioen. Maar waarom? Nu bestaat zijn leven uit wachten. Kill time, zeggen de Engelsen. Hij heeft het daar moeilijk mee, hij heeft niets om handen. "Zoek je toch een hobby, koloniaal", mompel ik altijd als ik hem zie zitten. Word voorzitter van een voetbalclub. Zoek je een minnares. Maar doe iets verdomme. Maar hij wacht. En hij blijft wachten. Nog een sigaret, en hij sloft weer naar binnen. Zijn vrouw heeft net de sfeerverlichting aangedaan. Het wordt een lange avond.

Dresden Dolls, de coolste band van de planeet

2004-10-01T14:30:00.000-07:00
Donkey Diesel en The Dresden Dolls, AB Club, 29/9/2004

Men kan er niet naast kijken: Donkey Diesel allitereert werkelijk fantastisch met The Dresden Dolls. Het was gelukkig niet de enige reden waarom de Vlaamse band in de AB Club mocht openen voor Bostons hipste groep van het moment. Het akoestische septet kweet zich meer dan behoorlijk van zijn taak en zette een overtuigende set neer van doorvoelde Europeana. Amerikaanse genres als country, honky tonk, gospel en swing gingen een huwelijk aan met zeemansblues, Oost-Europese klaagliederen en haperende polonaises. Het stemgeluid van zanger Gunther Nagels voegde aan dit eclectische brouwsel een royale scheut Tom Waits toe. Een fijne set, kortom.

De woorden ‘een fijne set’ doen de prestatie van het duo The Dresden Dolls veel en veel te kort. Het pianospel en de songs van Amanda Palmer lijken nu eens afkomstig van een superieure kloon van Tori Amos of van Jerry Lee Lewis na een grondige oestrogeenkuur. Palmers partner in crime Brian Viglione is niet alleen uitmuntend op de drums, met zijn bolhoed en wit geschminkt gezicht lijkt hij een Pierrot uit het pantomimetheater. Een tragische figuur uit de stomme film, de mond steevast wijd geopend in een expressionistische stille schreeuw. Dat The Dresden Dolls iets hebben met het Duitse Weimartheater van de jaren 20 en 30 bleek duidelijk in Miss me, waarin Palmer in de voetsporen van Marlene Dietrich trad. Het was een van de vele hoogtepunten uit de set. Het publiek reageerde uitzinnig op Coin-operated boy, een pervers kinderliedje over een automatische minnaar, made of plastic and elastic, he is rugged and long-lasting, who could ever ask for more? Love without complications galore. Nu al een klassieker! De zaal ging helemaal door het lint bij de Black Sabbathcover War Pigs (uiteraard een sneer naar de politiek van George Bush) en een zeer gewaagde versie van Brels Le port d’Amsterdam, die zowaar een flamenco-uitvoering meekreeg. Nog nooit gezien, de AB Club werd haast afgebroken!

The Dresden Dolls sloten in stijl af met Girl Anachronism, een hondsdol nummer met een briljante tekst waarin Palmer het openlijk heeft over zelfverminking. De twee bisnummers waren ook goed raak: het vaag aan Blur (!) refererende Sex Changes en een haperend fluisterliedje met een donderende finale, Truce. Met deze onvergetelijke show onttroont The Dresden Dolls The White Stripes als het meest opwindende duo in de rockmuziek. Wereldconcert.

Salvage a smile

2004-09-27T15:50:00.000-07:00
break the glass from your hanging lanterns/
break the sea with your blackened anchors/
and you might end up a floating junk pile/
but you can allways scramble to salvage a smile

Uit het archief van Sebastian Knight (1999): fragment uit een (gelukkig) nooit afgemaakt jeugdwerk

2004-09-27T14:06:00.000-07:00
Nachtelijke gesprekken in een rode Volkswagen Polo
__________________________________________________

(In de Polo bevinden zich twee jongemannen, briljant, speels en vol van zichzelf. Ze zijn moe, maar hun geest draait nog op volle toeren)

“Ik wil naakt zijn en opnieuw beginnen.”
“Hoezo, naakt zijn en opnieuw beginnen ?”
“Van Ostayen, Paul. Geboren 1896, gestorven 1927. Met deze zin drukt Van Ostayen de wens uit om de existentiële leegte achter zich te laten en als een gezuiverd man zijn levensweg voort te zetten. Dat wil ik ook. Een radicaal tabula rasa. Nulpunt en vertrekpunt. Ik wil vrij zijn van alle ballast. Een verleden bezitten als een plastic bekertje, dat ik telkens als ik het wens opnieuw weg kan gooien. Leven in het nu, primair, beestachtig mooi en onschuldig. Mijn genialiteit gelegen in een hartstochtelijk nihilisme.”

Uit het archief van Sebastian Knight (2001)

2004-09-27T13:34:00.000-07:00
Geschreven op reis in Venezuela, april 2001...

Ode aan de capibara

O coole capibara, jij reuzenrat
60 cm de laatste keer dat ik je mat
's werelds grootste knaagdier
in jouw staart huist een vreemde klier

uit jouw bek komen zoete geluiden
die enkel een 'llanero' verstaat
van nature verkies je het zuiden
jouw habitat de Apure-staat

men gooit je soms op een rooster
of braadt je in een pan
je hoofd verdwijnt in een toaster
van jouw hersens maken ze flan

Zen en Wallace Stevens

2004-09-25T15:59:00.000-07:00
Theory

I am what is around me.

Women understand this.
One is not duchess
A hundred yards from a carriage.

These, then are portraits:
A black vestibule;
A high bed sheltered by curtains.

These are merely instances.

Dood aan de diminutiefvorm!

2004-09-25T13:14:00.000-07:00
De hemel in Brussel grossierde in grijstinten die dag. Forenzen spoedden zich onder hun paraplu's naar het Centraal Station. Een succesvolle zakenman in driedelig pak stapte in een grote plas water. Daar moest ik onwillekeurig om lachen. Met licht gebogen rug wandelde ik het interimkantoor binnen, begaf me aarzelend naar de ontvangstbalie, zette mijn baseballpet af en sprak de juffrouw van dienst aan. Of er geen vacatures waren. "Zeker", sprak het meisje. "Hebt u soms uw CV'tje bij?" Dat had ik, ik haalde de verfrommelde papieren uit mijn jaszak en gaf ze haar. "We gaan even een kopietje nemen van uw CV'tje. Daarna gaan we een dossiertje samenstellen." Allemaal vriendelijk bedoeld en zo, maar het betuttelende misbruik van verkleinwoorden door welzijnswerkers (v) begint meer en meer op mijn systeem te werken. Werkzoekenden worden blijkbaar gezien als hupbehoevende reuzenkleuters, die het best op een fluisterzachte en sussende toon worden aangesproken. Ik kan hier niet tegen, en zal de volgende keer mijn onvrede over deze infantiele woordenbrij duidelijk ventileren. Ik raad u aan hetzelfde te doen als u in een soortgelijke situatie terechtkomt. Dood aan de diminutiefvorm! Ik heb gezegd.

Pessoa's herfstblues, part193

2004-09-22T14:05:00.000-07:00
...wat ik vooral voel, is vermoeidheid en de rusteloosheid die met vermoeidheid gepaard gaat wanneer die geen andere bestaansreden heeft dan het simpele feit dat ze er is. Ik voel een innerlijke angst voor de gebaren die ik moet maken, een verstandelijke schroom voor de woorden die ik moet zeggen. Alles lijkt me bij voorbaat onvolmaakt.

De onverdraaglijke weerzinwekkendheid van al die gezichten, onnozel door verstand of het ontbreken daarvan, tot walgens toe grotesk door geluk of tegenspoed, schrikwekkend omdat ze bestaan, afgezonderde vloed van levende dingen die me vreemd zijn...

Why is everybody looking at me like there is something fundamentally wrong?: Smog live in de Botanique

2004-09-22T07:47:00.000-07:00
Er was een tijd dat Bill Callahan van Smog ervoor koos om met zijn rug naar het publiek op te treden. Met de jaren is zijn legendarische podiumschuwheid afgenomen, maar vanaf het begin van zijn soloconcert in de Botanique was het duidelijk dat hij zich nog steeds onwennig voelt op de bühne. Minutenlang gestuntel met gitaarkabels ging aan zijn eerste song vooraf, nerveus gelach klonk op vanuit het publiek. Dat gegniffel verstomde bij de eerste van een reeks nieuwe songs, een behekst countryliedje waarin Callahan zich vertwijfeld afvraagt wat er in godsnaam mis met hem is: “Why is everybody looking at me like there is something fundamentally wrong?” Ook de volgende nieuwe nummers stonden er als een huis: de ijselijke verbale en muzikale schoonheid van ‘River go, river end’, het ironische ‘Fools lament’ en het huppelende popliedje‘The well’, waarin Callahan op een sublieme wijze speelt met de symboliek van de southern gothic en zijn obsessieve zelfanalyse op de korrel neemt.

Het tekent Smog ten voeten uit. Ondanks de duidelijke tristesse waarvan zijn muziek is doordrongen, is relativerende of absurde humor nooit ver weg. In ‘Little Blues’ veegt hij de Freuds van deze wereld de mantel uit: “Everyone knows that a menage à trois is a desire to do it with your ma and pa.” Bij zulke zinnen trekt Callahan steevast gekke bekken of zet hij een idioot danspasje in. Op die momenten lijkt hij wel een jongere en schuchtere broer van Jonathan Richman, nog zo een eeuwige adolescent. Zijn stemgeluid, spaarzame sound en literaire bravoure roepen dan weer herinneringen aan Lou Reed op. Met een ingetogen cover van ‘In the pines’ sluit Smog het eerste luik van het concert af. Heel beleefd vraagt hij aan de toeschouwers welke nummers ze nog willen horen. Met andere woorden, het is tijd voor een rondje absolute klassiekers uit de Smogcatalagus. Het tragikomische ‘Teenage spaceship’ krijgt een mooie, minimalistische uitvoering en met het uitzinnige ‘I break horses’ bewijst Bill Callahan dat hij op dezelfde hoogte staat als de paus van de country noir, Bonnie ‘Prince’ Billy.

Smog eindigt de set met een macaber kwartet, waarin bloed de rode draad vormt: ‘Blood Red bird’; ‘Blood flows’ en ‘Cold blooded old times’ zorgen voor een beklemmende sfeer, die wordt verlicht door Smogs ultieme classic, ‘Dress sexy at my funeral’. Wie een zin kan schrijven als ‘Dress sexy at my funeral, my good wife, for the first time in your life’, is zondermeer een genie. Met dit huiveringwekkend mooie concert bevestigt Callahan met verve zijn reputatie als eersteklas songwriter en zijn nieuwe songs doen het beste verhopen voor de volgende cd. De herfst had niet grootser ingeluid kunnen worden.